هزینه‌های قبل از بهره‌برداری - منبع مالیاتی: اشخاص حقوقی

شماره و تاریخ رأی مورد واخواهی: 3/966 مورخ 18/10/80

مربوط به مالیات: بر درآمد شخص حقوقی

سال عملکرد یا تعلق مالیات: دوره انحلال 78

شماره حوزه مالیاتی: 1541

شماره سرممیزی مالیاتی: 20154

اداره: کل امور اقتصادی و دارایی استان اصفهان - شهرستان اصفهان

تاریخ ابلاغ رأی: 30/10/80

شماره و تاریخ ثبت شکایت: 9284/4/30 مورخ 17/11/80

خلاصه واخواهی: شرکت در تاریخ 14/2/75 تحت شماره 11991 به ثبت رسیده و در تاریخ 1/7/78 منحل گردیده است شرکت در موعد مقرر قانونی اظهارنامه خود را تسلیم و ترازنامه منتهی به تاریخ انحلال را به حوزه مالیاتی تحویل نموده است.
در رسیدگی به مالیات دوره انحلال برخلاف صراحت ماده 115 که مأخذ محاسبه درآمد مشمول مالیات را تصریح نموده اقدام به تعیین درآمد شده است.
از جمله مبلغ 1، 960، 215، 457 ریال هزینه‌های قبل از بهره‌برداری را به عنوان دارایی با ارزش در تاریخ انحلال محاسبه نموده‌اند که عنایت دارند هزینه قبل از بهره‌برداری و تأسیس فاقد ماهیت پولی و عینی بوده و تنها از طریق بند 4 ماده 149 قانون و در زمان تعیین شده قابل بازیافت است که متأسفانه در مورد این شرکت به علت عدم توفیق در راه‌اندازی و انحلال شرکت قبل از رسیدن به بهره‌برداری بازیافت آن متصور نبوده و صد درصد تبدیل به هزینه غیر قابل بازیافت شده است.
به شرح بند 2 لایحه شماره 37/م/ت مورخ 22/2/80 در خصوص موضوع اعتراض به عمل آمده است در مرحله هیأت بدوی طی گزارش کارشناسان اعلام گردیده که از مبلغ فوق‌الذکر در عملکرد سنوات 75 تا 77 مبلغ 996.654.891 ریال به عنوان هزینه غیر قابل قبول پذیرفته و نهایتاً مبلغ 963.560.565 ریال هزینه قبل از بهره‌برداری پذیرفته شده است که مبلغ اخیر ماهیت دارایی کاهنده دارد و قابل کسر از درآمد دوره انحلال می‌باشد اما هیأت بدوی بدون توجه برگ تشخیص را تأیید نموده است.
طی لایحه 155/م ت مورخ 29/7/80 پرونده در هیأت تجدیدنظر مطرح گردید هیأت مزبور نیز بدون توضیحات لازم و کافی و توجه به اعتراض مطروحه اقدام به صدور رأی نمود لذا درخواست رسیدگی و نقض رأی تجدیدنظر را دارد.

اگرچه هیأت‌های حل اختلاف مالیاتی بدوی و تجدیدنظر به منظور رسیدگی به اعتراض مؤدی در رابطه با هزینه‌های قبل از بهره‌برداری از طریق صدور قرارهای بررسی مجدد اقدام نموده‌اند.
اما چون مؤدی کراراً نسبت به محاسبه هزینه‌های قبل از بهره‌برداری که جزء دارایی‌های شرکت منحله مورد رسیدگی محسوب گردیده است، به لحاظ آنکه ماهیت دارایی نداشته است اعتراض نموده و مجری قرار صادره از هیأت بدوی نیز به موجب بند 2 گزارش خود برگ شماره 104 پرونده در این زمینه بررسی و اظهارنظر کرده است در حالی که مفاد رأی مورد واخواهی در این خصوص فاقد توجیه و استدلال قانونی بوده کافی به مقصود نمی‌باشد.
علی‌هذا به لحاظ عدم کفایت رسیدگی رأی مزبور نقض و پرونده به هیأت حل اختلاف دیگر احاله می‌گردد تا پس از رسیدگی کامل و جامع به جزءجزء هزینه‌های قبل از بهره‌برداری وفق مقررات و معطوفاً به بند 2 گزارش مجری قرار هیأت بدوی برگ شماره 104 پرونده اتخاذ تصمیم و اقدام به اصدار رأی گردد.