اختلاف در تاریخ بهره‌برداری عملی و عدم قابلیت طرح در هیأت ماده 243- منبع مالیاتی: اشخاص حقوقی

شماره و تاریخ رأی مورد واخواهی: 1349 مورخ 18/12/80

مربوط به مالیات: اشخاص حقوقی

سال عملکرد یا تعلق مالیات: 74-75-76

شماره حوزه مالیاتی: 322

شماره سرممیزی مالیاتی: 32

اداره: امور مالیاتی ساری

تاریخ ابلاغ رأی: 11/1/81

شماره و تاریخ ثبت شکایت: 933/4/30 مورخ 11/2/81

خلاصه واخواهی: مبدأ استفاده مؤدی از معافیت مالیاتی موضوع ماده 132 اصلاحی قانون مالیات‌های مستقیم مصوب 7/2/71 تاریخ بهره‌برداری واقعی شرکت، دی ماه 1368 می‌باشد نه دی ماه 1372، شرکت برابر یادداشت 1-10 همراه صورت‌های مالی منتهی به 31/6/72 بهره‌برداری رسمی شرکت را دی ماه 1368 اعلام نموده است.
شرکت از سال مالی منتهی به 31/6/69 اقدام به مستهلک نمودن هزینه‌های قبل از بهره‌برداری نموده که این امر بنا به مفاد بند 4 ماده 149 قانون مالیات‌های مستقیم حاکی از شروع بهره‌برداری از دی ماه 68 می‌باشد وضعیت، تعداد و حساب تولید شرکت نیز حاکی از شروع بهره‌برداری از قبیل از دی ماه 1372 می‌باشد.
با توجه به موارد فوق و همچنین با استناد به قرائن و دلایل مشروحه، این ممیز کلی شروع بهره‌برداری عملی و واقعی شرکت فوق را از تاریخ دی ماه سال 1368 اعلام نموده و شروع استفاده از معافیت موضوع ماده 132 نیز از همین تاریخ می‌داند ضمناً مالیات سنوات مورد رسیدگی حسب مورد به موجب آرای شورای عالی مالیاتی و هیأت‌های حل اختلاف مالیاتی موضوع ماده 257 قانون مالیات‌های مستقیم قطعی گردیده و مؤدی مالیات‌های متعلقه را نیز پرداخت نموده است.
بنابراین اصلاً موضوع قابل طرح در هیأت‌های حل اختلاف مالیاتی موضوع ماده 243 قانون مالیات‌های مستقیم نبوده است ضمناً هیأت موضوع ماده 243 در رأی صادره کلیه مالیات‌های پرداختی مؤدی را قابل استرداد دانسته است این در حالی است که اعتراض مؤدی صرفاً در رابطه با استرداد مالیات‌های بخش معاف (فعالیت مندرج در پرونده بهره‌برداری) بوده است و شرکت در سال‌های یاد شده فعالیت‌های غیر معاف (غیر عملیاتی) نیز داشته است.

درخواست رسیدگی دارد.

اولاً - طبق مفاد ماده 242 قانون مالیات‌های مستقیم مصوب اسفند ماه 1366 و اصلاحیه‌های بعدی آن، موارد استرداد مالیات منحصر به دو حالت، وقوع اشتباه در محاسبه مالیات و یا قابل استرداد بودن مالیات‌ها به شرح احکام مصرح در همین قانون (مواد 72-87-159 و غیره که صراحتاً استرداد مالیات در هر یک پیش‌بینی شده) می‌باشد، لذا پرداخت مالیات بابت دوره عمل سنواتی که شمول یا عدم شمول ماده 132 قانون موصوف نسبت به آن‌ها محل اختلاف است از مصادیق ماده 242 و به تبع آن ماده 243 مورد بحث نمی‌باشد و به این ترتیب موضوع اختلاف اخیرالذکر قابل طرح و رسیدگی در هیأت موضوع ماده 243 مزبور نبوده است.

ثانیاً - اکثریت اعضای هیأت حل اختلاف مالیاتی موضوع ماده 243، با استناد به دادنامه شماره 251 مورخ 16/3/79 شعبه پنجم تجدیدنظر دیوان محترم عدالت اداری مبنی بر تأیید دادنامه بدوی شماره 2383 مورخ 3/12/78 شعبه ششم دیوان محترم عدالت اداری، و همچنین رأی شماره 602 مورخ 14/7/1380 هیأت حل اختلاف مالیاتی موضوع ماده 257 قانون یاد شده حکم به استرداد مالیات سنوات عملکرد 74-75 و 76 مؤدی داده است. در حالی که دادنامه‌ها و رأی فوق‌الذکر بنا به صراحت متن آن‌ها، صرفاً مبتنی بر رفع تعرض نسبت به مالیات عملکرد سال منتهی به 31/6/73 می‌باشد و به موجب سوابق امر تا کنون رأیی از شعب دیوان محترم عدالت اداری درباره مالیات سایر سنوات مؤدی مشاهده نگردیده.

ثالثاً - اعضای اکثریت در رأی مورد واخواهی نسبت به درآمدهای غیر معاف مؤدی رسیدگی و اظهارنظری به عمل نیاورده است.

بنا به دلایل فوق رأی اکثریت هیأت حل اختلاف مالیاتی (مورد واخواهی) قابل تنفیذ نبوده و به آن ایراد وارد است و شعبه ضمن نقض آن پرونده را به هیأت حل اختلاف مالیاتی موضوع ماده 257 قانون پیش گفته احاله می‌نماید.