مرخصی استفاده نشده حقوق‌بگیران در بخش غیر دولتی - منبع مالیاتی: حقوق

شماره و تاریخ رأی مورد واخواهی: 01/199041620 مورخ 7/6/80

مربوط به مالیات: حقوق

سال عملکرد یا تعلق مالیات: 1378

شماره حوزه مالیاتی: 123

شماره سرممیزی مالیاتی: 12

اداره: امور اقتصادی و دارایی همدان

تاریخ ابلاغ رأی: 26/7/80

شماره و تاریخ ثبت شکایت: 6517/4/30 مورخ 8/8/80

خلاصه واخواهی: حوزه مالیاتی شماره 123 شهرستان همدان طی برگ مطالبه اعلام نموده بود که این شرکت مبلغ 7.104.975 ریال بابت مالیات تکلیفی سال 78 بدهکار می‌باشد.
با مراجعه به اسناد و مدارک مشخص گردید که در دفاتر شرکت مبلغ 134.508.976 ریال حقوق و مزایای مستقیم ثبت گردیده که مالیات آن هم بدون تأخیر پرداخت شده و لیکن در اظهارنامه مبالغی از حقوق و مزایا که مالیات به آن‌ها تعلق نمی‌گرفته، در ستون دستمزد مستقیم ثبت شده و در نتیجه مبلغ ثبت شده در اظهارنامه 225.795.430 ریال می‌باشد که با رقم دفتر مبلغ 91.286.454 ریال اختلاف دارد.
ممیز محترم این رقم را مشمول مالیات دانسته و نسبت به آن برگ مطالبه صادر کرده است.
این امر طی سه مرحله در هیأت‌های حل اختلاف مالیاتی مورد اعتراض قرار گرفته و کارشناس مجری قرار گزارش کاملی از حساب‌های معین شرکت استخراج و تمامی ارقام مورد اختلاف را مشخص نموده که از نظر ایشان فقط مبلغ پاداش غیر نقدی مشمول مالیات می‌گردیده ولی به نظر این شرکت اعضای هیأت حتی محتویات پرونده و گزارش کارشناس را نیز مطالبه ننموده و یا اصلاً متوجه موضوع نشده‌اند و در نهایت مبلغ مشمول مالیات 52.400.000 ریال توسط هیأت حل اختلاف مالیاتی اعلام گردیده است که مورد اعتراض است.

توضیح: مؤدی در صفحه دوم شکوائیه اقلام تشکیل‌دهنده مابه‌التفاوت مورد نظر را قید و ادعا نموده است که نسبت به آن اقلام مالیاتی تعلق نمی‌گیرد.
از جمله این اقلام مبلغ 15.634.393 ریال پاداش غیر نقدی پرداختی به پرسنل تولید (بابت بهره‌وری) و 4.116.655 ریال حقوق مرخصی استفاده نشده پرسنل و مبلغ 16.242.466 ریال هزینه سر بار که اشتباهاً در ردیف حقوق و مزایای مستقیم ثبت گردیده، می‌باشد.

بدواً در پاسخ به سؤالات و اظهارات مؤدی در شکوائیه و لوایح اعتراضیه یادآور می‌شود که اولاً پرداخت پاداش به پرسنل بخش تولید به صورت غیر نقد حسب دلخواه کارفرما و بدون دلیل و اجبار قانونی، از مصادیق بند 8 ماده 91 قانون مالیات‌های مستقیم مصوب اسفند ماه 1366 نخواهد بود، ثانیاً دریافتی حقوق‌بگیران در بخش غیر دولتی بابت مرخصی استفاده نشده در سال 1378 نیز مشمول مالیات بوده است، ثالثاً به طور کلی مندرجات تمامی صورت‌ها و اسناد و مدارک حسابداری بایستی حسب مورد با یکدیگر مطابقت داشته باشند و ادعای اشتباه حسابدار و نظایر آن مؤثر در مقام نیست، سایر اقلام مورد نظر مؤدی نیز بایستی به طور ماهوی مورد بررسی کارشناسی در محل قرار گیرند تا در صورت انطباق با مقررات قانون به عنوان معاف یا مشمول منظور گردند.

ضمن لزوم توجه به موارد فوق‌الذکر، به طوری که پرونده امر حاکی است، حوزه مالیاتی مابه‌التفاوت اقلام مندرج در لیست‌های ارسالی و اظهارنامه تسلیمی را پس از کسر حق بیمه سهم کارفرما مشمول بند 13 ماده 91 قانون مالیات‌های مستقیم دانسته و بدون تعیین ماهیت اقلام تشکیل‌دهنده و مشخص نمودن افراد گیرنده وجوه، اقدام به محاسبه مالیات به شرح 10% (و کسر 25%) نموده و در مرحله رسیدگی هیأت حل اختلاف مالیاتی بدوی، کارشناس مجری قرار نیز گزارش روشن و جامعی که متضمن تعیین مبالغ مشمول مالیات و میزان مالیات باشد، ارائه نکرده است و در نهایت چه از مفاد گزارش‌های حوزه و مجری قرار و چه از مندرجات آرای هیأت‌های حل اختلاف مالیاتی بدوی و تجدیدنظر، مبانی و مستندات تشخیص درآمد مشمول مالیات و نرخ و میزان مالیات دقیقاً مشخص نیست، علی‌هذا رأی مورد شکایت به دلیل عدم کفایت رسیدگی نقض و پرونده جهت رسیدگی مجدد به هیأت موضوع ماده 257 قانون مالیات‌های مستقیم احاله می‌شود.