رعایت مقررات ماده 237- منبع مالیاتی: حقوق

شماره و تاریخ رأی مورد واخواهی: 768 مورخ 16/2/81

مربوط به مالیات: حقوق

سال عملکرد: 1375

شماره حوزه مالیاتی: 4013

شماره سرممیزی مالیاتی: 401

سازمان امور اقتصادی و دارایی استان آذربایجان شرقی - تبریز

تاریخ ابلاغ رأی: 31/2/1381

شماره و تاریخ ثبت شکایت: 2441/4/30 مورخ 1/4/1381

خلاصه واخواهی: احتراماً نسبت به رأی هیأت حل اختلاف مالیاتی تجدیدنظر مربوط به مالیات حقوق مطالبه شده سال 1375 معترض بوده زیرا علی‌رغم صدور رأی بدوی و اجرای قرار برای رسیدگی و در نهایت رفع تعرض از این شرکت هیأت حل اختلاف مالیاتی تجدیدنظر به دنبال اعتراض حوزه مالیاتی و صدور قرار رسیدگی مجدد، مجری قرار بدون توجه به دلایل و توضیحات شرکت و علی‌رغم اخذ مفاصاحساب سال 1375 به واسطه عدم اتکا به مدارک کافی و با استنباط شخصی و دلایل بدون سند اقدام به رسیدگی نموده است.
از طرفی این شرکت در سال 75 کلیه لیست‌های حقوق کارکنان را تسلیم حوزه مالیاتی نموده و واحد شماره 2 طی سال 75 در مرحله قبل از بهره‌برداری و در حال ساخت و احداث بوده و در سال 76 پروانه بهره‌برداری گرفته است.
به علت فصلی بودن تولید و با توجه به رکود کاری در حالت عادی شیفت کاری دچار محدودیت‌هایی بوده چه رسد به ایجاد اضافه کاری؛ لذا خواستار نقض رأی و صدور حکم بر مبنای واقعی می‌باشد.

نظر به اینکه طبق بخشنامه شماره 64802/13043/4/30 مورخ 16/11/74 معاون درآمدهای مالیاتی که به تأیید هیأت عمومی شورای عالی مالیاتی رسیده در موارد مطالبه مالیات حقوق از پرداخت‌کنندگان حقوق بایستی مقررات ماده 237 قانون مالیات‌های مستقیم دقیقاً رعایت و مستندات مطالبه مالیات به خصوص نام و مشخصات و سمت حقوق‌بگیران و نیز مدت اشتغال و میزان حقوق هر یک از آن‌ها در گزارش رسیدگی ممیز مالیاتی قید گردد، در حالی که ممیز مالیاتی بدون وجود مستنداتی که پرداخت اضافه کار را ثابت نماید و همچنین در نظر گرفتن موارد یاد شده در بخشنامه مزبور به خصوص تعیین نام و نام خانوادگی و میزان اضافه کاری هر یک از حقوق‌بگیران و مبلغی که مالیات آن کسر و پرداخت نشده و نرخ قابل اعمال به حقوق هر یک از آن‌ها، تعداد کارکنان را بر اساس حدس و گمان و مدت کارکرد و میزان اضافه کاری را به نحو غیر مستند و نرخ تعیین مالیات را برای تمام حقوق‌بگیران 18% تعیین و اقدام به محاسبه مالیات نموده که اقدام حوزه مالیاتی خلاف مقررات ماده 237 قانون مالیات‌های مستقیم و بخشنامه یاد شده می‌باشد و چون هیأت حل اختلاف مالیاتی تجدیدنظر نیز علی‌رغم صدور دو فقره قرار رسیدگی و حصول نتیجه اجرای آن بی‌توجه به موارد قانونی یاد شده صرفاً با تعدیل مالیات مشخصه مبادرت به صدور رأی نموده است، لذا شکایت وارد بوده و این شعبه رأی مورد واخواهی را به علت نقض مقررات قانون و نقص رسیدگی نقض و پرونده امر را به هیأت حل اختلاف مالیاتی موضوع ماده 257 قانون مالیات‌های مستقیم احاله می‌نماید تا با در نظر گرفتن موارد یاد شده رسیدگی و رأی قانونی صادر نماید.