مقررات موافقت‌نامه اجتناب از اخذ مالیات مضاعف موضوع ماده 168 قانون مالیات‌های مستقیم - منبع مالیاتی: اشخاص حقوقی

شماره و تاریخ رأی مورد واخواهی: 7720 مورخ 24/8/79

مربوط به مالیات: اشخاص حقوقی

سال عملکرد یا تعلق مالیات: منتهی به 8/7/76

شماره حوزه مالیاتی: 1421-37

شماره سرممیزی مالیاتی: 142-37

اداره: کل مالیات بر شرکت‌ها

تاریخ ابلاغ رأی: 18/10/79

شماره و تاریخ ثبت شکایت: 9558/4/30 مورخ 10/11/79

خلاصه واخواهی:
1- ممیز مالیاتی کل هزینه‌های انجام شده برای اجرای قرارداد را درآمد فرض و با اعمال ضریب 20% ردیف 36 صفحه 73 جدول ضرایب مالیاتی درآمد مشمول مالیات را محاسبه نمود و کارشناسان مجری قرار صادره از طرف هیأت حل اختلاف مالیاتی بدوی در جهت رسیدگی به اعتراض شرکت ضریب مذکور را مناسب فعالیت شرکت ندانسته و اعمال ضریب 12% ردیف 17 صفحه 70 جدول ضرایب مالیاتی را توصیه نموده‌اند و هیأت‌های حل اختلاف مالیاتی بدوی و تجدیدنظر بدون توجه به اعتراض شرکت به گزارش کارشناسان و استدلال آن‌ها بر مبنای نظر کارشناسان مجری قرار مبادرت به صدور رأی نموده‌اند.
همان‌طوری که در لوایح تسلیمی به هیأت‌های حل اختلاف مالیاتی من‌جمله هیأت حل اختلاف مالیاتی تجدیدنظر اعلام گردیده طبق بند 5 قرارداد منعقده بین این شرکت و شرکت آلمان درآمد این شرکت از اجرای کار مورد قرارداد عبارت است از 12% کل مخارج انجام شده کار مورد قرارداد (اصل و ترجمه رسمی قرارداد مزبور به پیوست تقدیم می‌شود) و با توجه به اینکه انجام کار توسط این شرکت به صورت امانی و مدیریت پروژه بوده باید ضریب 30% موضوع بند «الف» ردیف 18 صفحه 70 جدول ضرایب مالیاتی به حق‌الزحمه دریافتی شرکت اعمال گردد نه اینکه نسبت به کل هزینه‌های انجام شده ضریب 20% اعمال شود.
با اینکه این شرکت در لوایح تسلیمی دلایل اعتراض خود را نسبت به عمل ممیز و اظهارنظر غیر موجه کارشناسان مجری قرار بیان نموده متأسفانه هیأت‌های یاد شده بدون رسیدگی و اظهارنظر موجه و مدلل صرفاً بر اساس گزارش کارشناسان مجری قرار مبادرت به صدور رأی نموده‌اند.
2- به موجب بند 4 ماده 10 قانون قرارداد منع اخذ مالیات مضاعف بین دولتین آلمان و ایران کلیه درآمدهای اتباع آلمانی اعم از سود سهام و غیره از لحاظ مالیاتی تابع قانون مذکور بوده و مالیات متعلق نباید بیشتر از 15% درآمد باشد نه اینکه اگر سودی تقسیم شد نرخ آن 15% و اگر تقسیم نشد یا ممیز رقمی را اضافه نمود به نرخ حداکثر 54% مالیات محاسبه شود. زیرا این مسئله صد درصد مخالف با روح قانون می‌باشد.

با توجه به مراتب فوق درخواست نقض رأی هیأت تجدیدنظر و رسیدگی مجدد در هیأت حل اختلاف مالیاتی همعرض را دارد.

نظر به اینکه اعتراض مؤدی به گزارش کارشناسان مجری قرار مبنی بر اینکه طبق قرارداد موجود و ارائه شده به هیأت حل اختلاف مالیاتی درآمدش منحصر به حق‌الزحمه‌ای معادل 12% هزینه اجرای پروژه بوده که باید ضریب 30% موضوع بند «الف» ردیف 18 صفحه 70 جدول ضرایب مالیاتی سال 76 به آن اعمال گردد مورد رسیدگی و اظهارنظر موجه و مدلل هیأت‌های حل اختلاف مالیاتی بدوی و تجدیدنظر قرار نگرفته علی‌هذا از این حیث شکایت وارد است و این شعبه رأی مورد واخواهی را به لحاظ ایراد یاد شده نقض و پرونده امر را جهت رسیدگی مجدد به هیأت حل اختلاف مالیاتی دیگری احاله می‌نماید، ضمناً با توجه به اینکه طبق بند 4 ماده 10 قانون قرارداد بین ایران و آلمان به منظور اجتناب از اخذ مالیات مضاعف مصوب 4/3/48، صرفاً آن قسمت از سود سهام شرکت مقیم ایران که به سهامدار آلمانی پرداخت می‌شود به نرخ مقرر در بند 2 ماده مذکور مشمول مالیات می‌باشد و حکم مذکور شامل بقیه درآمد مشمول مالیات تشخیص نخواهد بود و هیأت حل اختلاف مالیاتی بدوی نیز با توجه به مراتب یاد شده با اظهارنظر لازم اعتراض مؤدی را در این مورد وارد ندانسته و هیأت حل اختلاف مالیاتی تجدیدنظر هم با توجه به اظهارنظر مذکور ضمن تأیید رأی هیأت حل اختلاف مالیاتی بدوی مبادرت به صدور رأی نموده است علی‌هذا از این حیث ایرادی به رأی مورد واخواهی وارد نبوده و شکایت مؤدی در این مورد مردود اعلام می‌گردد.