معافیت موضوع ماده 132 و تبصره 4 آن و تبصره 3 ماده 154 قانون مالیات‌های مستقیم - منبع...

شماره و تاریخ رأی مورد واخواهی: 122 مورخ 24/7/79

مربوط به مالیات: درآمد اشخاص حقوقی

سال عملکرد یا تعلق مالیات: 75

شماره حوزه مالیاتی: 208824

شماره سرممیزی مالیاتی: 20882

اداره: امور اقتصادی و دارایی کاشان

تاریخ ابلاغ رأی: 10/9/79

شماره و تاریخ ثبت شکایت: 8665/4/30 مورخ 5/10/79 و 8757/4/30 مورخ 10/10/79

کلاسه شورا 32677

خلاصه واخواهی: 1- این شرکت دارای دو واحد تولید 350 شانه و 500 شانه و یک واحد تکمیل است.
ماشین‌آلات واحد 500 شانه حدود 8 ماه پس از صدور کارت شناسایی مورخ 19/2/69 (که برای واحد 350 شانه صادر گردیده بود) پس از ورود ماشین‌آلات مربوطه طی 7 فقره پروانه واردات در شش ماهه اول سال 71 به هم راه دو دستگاه ایرانی نصب و از مهر تا بهمن سال مذکور تولید آزمایشی خود را شروع نموده و پروانه بهره‌برداری شماره 27133/6215/041151 مورخ 15/7/74 صرفاً برای واحد 500 شانه و واحد تکمیل آن صادر شده و تاریخ بهره‌برداری مندرج در آن که نیمه دوم سال 71 تعیین شده مربوط به واحد اخیرالذکر می‌باشد و نه واحد 350 شانه ولی مجریان قرار هیأت تجدیدنظر به این موضوع و همچنین به این مطلب که موافقت اصولی و یا تاریخ بهره‌برداری اساساً برای واحد تولیدی صادر و منظور می‌گردد و نه برای شرکت، توجهی ننموده‌اند و با اشاره به کارت شناسایی مورخ 19/2/69 که مربوط به واحد قبلی 350 شانه بوده درآمد واحد 500 شانه این شرکت را مشمول معافیت ماده 132 اصلاحی ندانسته‌اند.

2- هیأت حل اختلاف مالیاتی بدوی با قبول قسمتی از اعتراضات این شرکت و ضمن اعطای معافیت مالیاتی ماده 132 برای مدت 6 ماه، درآمد مشمول مالیات عملکرد 75 را به مبلغ 2.593.101.463 ریال تعدیل نموده که پس از طرح اعتراض مجدد این شرکت در هیأت تجدیدنظر، هیأت یاد شده که صرفاً در اجرای بند 1 ماده 247 تشکیل گردیده و بدون اینکه مأمور تشخیص مالیات ذی‌ربط از رأی بدوی اعتراض نموده باشد، برخلاف تبصره 3 ماده 247 درآمد مشمول مالیات تعدیل شده در مرحله هیأت بدوی را با استناد به گزارش مجری قرار به مبلغ 3.359.599.908 ریال افزایش داده است.

3- گزارش مجریان قرار دایر بر تأیید میزان فروش برآورد شده توسط حوزه مالیاتی و با تأکید بر اینکه میزان فروش تعیین شده با توجه به ظرفیت و توان تولید ماشین‌آلات بوده مغایر با ماده 152 قانون مالیات‌ها می‌باشد زیرا در ماده مزبور از جمله قرائن تعیین شده «میزان تولید در کارخانجات» ملاک است و نه ظرفیت و توان تولید ماشین‌آلات و فروش واقعی سالانه مدنظر قانون‌گذار می‌باشد و نه فروش برآوردی حوزه.

4- مجریان قرار ضمن قبول اینکه این شرکت به دلیل نداشتن واحد ریسندگی مشمول ضریب 13% مورد محاسبه حوزه نمی‌باشد مع‌الوصف به جای استفاده از ضریب 8% بافندگی برخلاف مقررات تبصره 3 ماده 154 رأساً پیشنهاد نموده‌اند که با توجه به وجود واحد تکمیل از ضریب 10% استفاده شود.
چنین ضریبی در دفترچه ارزش معاملاتی وجود ندارد و صرفاً در بند «الف» ردیف مربوطه برای کارخانه تولید فرش ماشینی دارای مراحل ریسندگی و بافندگی و تکمیل ضریب 13% و در بند «ب» آن ردیف، ضریب بافندگی به طور عام یعنی چه با تکمیل و چه بدون تکمیل 8% مشخص شده و الا در غیر این صورت برای هر کدام از این حالات ضریب خاصی تعیین می‌گردید به ویژه آنکه ریسندگی و بافندگی دو رکن اساسی تولید هستند و تکمیل با نقشی جانبی صرفاً در مرحله بافندگی وجود دارد.

5- هیأت تجدیدنظر معافیت موضوع تبصره 4 ماده 132 را که ممیز مالیاتی اعطا و در برگ تشخیص منظور نموده به استناد گزارش مجریان قرار کأن‌لم‌یکن اعلام و به درآمد مشمول مالیات شرکت افزوده است و به جای حل اختلاف بدون رعایت تبصره 3 ماده 247، خود اختلاف دیگری ایجاد نموده.

6- مجریان قرار درآمد حاصل از صادرات فرش را مشمول 50% معافیت موضوع ماده 141 دانسته‌اند در حالی که برابر ماده مذکور 100% درآمد حاصل از صادرات محصولات تمام شده صنعتی از مالیات معاف است؛ لذا با توجه به مراتب مزبور و به لحاظ اینکه هیأت تجدیدنظر بدون اعتراض حوزه مالیاتی به رأی بدوی با نقض رأی بدوی درآمد مشمول مالیات شرکت را افزایش داده و نیز به علت عدم رعایت مواد 237، 248، 132 و تبصره آن، 153 و تبصره 3 آن، 244 و 141 و تبصره 3 ماده 247 و نقص آشکار رسیدگی تقاضای نقض رأی صادره و رسیدگی مجدد را دارد.

رأی: واخواهی مؤدی نسبت به الف - میزان فروش منظور شده توسط حوزه ب - معافیت صادرات موضوع ماده 141، به لحاظ رسیدگی مجریان قرار صادره از هیأت‌های حل اختلاف مالیاتی بدوی و تجدیدنظر که گزارش‌های تنظیمی آن‌ها در خصوص موارد مزبور منطبق با قسمت اخیر تصویب‌نامه شماره 54914/ت 552 هـ مورخ 23/12/71 هیأت وزیران و از کفایت رسیدگی نیز برخوردار بوده مردود و از این حیث ایرادی به رأی هیأت تجدیدنظر وارد نمی‌باشد لکن اقدامات هیأت مذکور در موارد ذیل:

1- عدم رعایت تبصره 3 ماده 247 قانون مالیات‌های مستقیم در نقض رأی بدوی و افزایش درآمد مشمول مالیات شرکت نسبت به مأخذ مندرج در رأی بدوی در حالی که پرونده امر در اجرای بند 1 ماده مذکور در هیأت یاد شده مطرح و مأمور تشخیص مالیات ذی‌ربط اعتراضی به رأی بدوی به عمل نیاورده است.

2- حذف معافیت مالیاتی موضوع ماده 132 اصلاحی منظور شده توسط هیأت بدوی نسبت به درآمد شش ماهه اول سال 75 حاصل از فروش تولیدات واحد فرش 500 شانه و واحد تکمیل، با توجه به بند 1 فوق و ایجاد حق مکتسبه برای مؤدی.

3- حذف معافیت موضوع تبصره 4 ماده 132 اصلاحی منظور شده توسط حوزه مالیاتی مربوط، (که با توجه به برخورداری مؤدی به شرح بند 2 فوق از معافیت مالیاتی شش ماهه اول سال 75، صرفاً نسبت به درآمد مشمول مالیات شش ماهه دوم سال مذکور و حاصل از فعالیت‌های مندرج در تبصره 4 ماده یاد شده قابل اعمال می‌باشد).

4- عدم رعایت تبصره 3 ماده 154 در اعمال ضریب 10% پیشنهادی مجری قرار هیأت تجدیدنظر مخدوش بوده و مغایر با مقررات قانونی می‌باشد لذا رأی مورد واخواهی بنا به جهات فوق نقض و پرونده امر جهت رسیدگی مجدد به هیأت موضوع ماده 257 قانون مالیات‌ها احاله می‌گردد.