تعیین درآمد فروش دارایی قابل استهلاک در موارد تشخیص علی‌الرأس

اداره کل مالیات بر شرکت‌ها
به قرار اطلاع بعضی از حوزه‌های مالیاتی در ارتباط با فروش دارایی قابل استهلاک در موارد تشخیص علی‌الرأس، اقدام به برآورد ارزش فروش نموده، مابه‌التفاوت ارزش دفتری و ارزش برآوردی را به عنوان یکی از اقلام درآمد محسوب و چنانچه ارزش دفتری مشخص نباشد بهای تعیین شده را عیناً درآمد مشمول مالیات تلقی می‌نماید، لذا در این باره نکات زیر را که به تأیید هیأت عمومی شورای عالی مالیاتی هم رسیده است برای اجرا به مأموران مالیاتی متذکر می‌گردد.

• الف - در صورت قبول دفاتر، حسب مورد به استناد بند 5 ماده 125 قانون مالیات‌های مستقیم مصوب اسفند ماه 1345 و اصلاحیه‌های بعدی و بند 5 ماده 149 قانون مالیات‌های مستقیم مصوب اسفند ماه 1366 معادل ارزش مستهلک نشده دارایی منهای حاصل فروش به عنوان زیان و چنانچه میزان فروش بیش از ارزش مستهلک نشده دارایی باشد، مابه‌التفاوت آن‌ها به عنوان سود در حساب و زیان سال مربوط منظور خواهد شد.
  
• ب - در صورت رد دفاتر و تعیین بهای فروش دارایی بر اساس تحقیقات معموله، احتساب عین فروش یا مابه‌التفاوت فروش و ارزش مستهلک نشده آن به عنوان سود یا زیان صحیح نبوده بلکه طبق مادتین 128 و 29 قانون مالیات‌های مستقیم مصوب اسفند ماه 1345 و مادتین 152 و 153 قانون مالیات‌های مستقیم مصوب اسفند ماه 1366 باید با انتخاب قرینه و اعمال ضریب مناسب مبادرت به تعیین درآمد حاصل از این ممر نموده و چنانچه مجموعه ضرایب موجود فاقد ضریب مالیاتی از این حیث باشد برابر تبصره 3 ماده 154 قانون اخیرالذکر ضریب مورد نظر توسط هیأت حل اختلاف مالیاتی محل با عنایت به مشخصات دارایی فروش رفته و سایر جهات تعیین خواهد گردید.
  
• پ - در تعیین درآمدهای مورد بحث اولاً مأموران تشخیص یا کارشناسان و حسابرسان مربوط مکلفند برای به دست آوردن فروش واقعی دارایی‌ها تحقیقات کافی به عمل آورند و از برآورد غیر عادلانه با نظر و رأی دلخواه خود بپرهیزد ثانیاً کمیسیون‌ها و هیأت‌های حل اختلاف مالیاتی تعیین‌کننده ضرایب شایسته است به منظور رعایت عدالت مالیاتی با توجه به واقعیت نسبت به تعیین ضرایب اقدام نمایند.