مورخ:
1403/05/01
شماره:
140331390001018127
سایر قوانین
معافیت از مالیات بر ارزش افزوده در خصوص شرکتهای ارائهدهنده خدمات هوشمند حمل و نقل مسافر از قبیل اسنپ
شماره پرونده: 1402319200016418359
شماره بایگانی شعبه: 0203265
شماره دادنامه: 1018127
مرجع رسیدگی: شعبه نهم تجدیدنظر دیوان عدالت اداری
شاکی: شرکت ایده گزین ارتباطات روماک با وکالت محمد رحمانی و رضا حمیدی
طرف شکایت: سازمان امور مالیاتی کشور
موضوع شکایت: اعتراض به رأی قطعی شماره 1/192852805 به تاریخ 1402/10/20 هیأت حل اختلاف مالیاتی تجدیدنظر
شماره بایگانی شعبه: 0203265
شماره دادنامه: 1018127
مرجع رسیدگی: شعبه نهم تجدیدنظر دیوان عدالت اداری
شاکی: شرکت ایده گزین ارتباطات روماک با وکالت محمد رحمانی و رضا حمیدی
طرف شکایت: سازمان امور مالیاتی کشور
موضوع شکایت: اعتراض به رأی قطعی شماره 1/192852805 به تاریخ 1402/10/20 هیأت حل اختلاف مالیاتی تجدیدنظر
گردشکار:
شاکی دادخواستی به خواسته فوق تقدیم دیوان عدالت اداری نموده پس از ثبت در دبیرخانه دیوان از سوی معاون محترم قضایی دیوان در امور اقتصادی و شهرسازی به شعبه نهم تجدیدنظر دیوان عدالت اداری ارجاع شده است شاکی ضمن درخواست نقض رأی و تصمیم مرجع اختصاصی فوق به طور خلاصه در شرح شکایت بیان داشته است که:
شاکی دادخواستی به خواسته فوق تقدیم دیوان عدالت اداری نموده پس از ثبت در دبیرخانه دیوان از سوی معاون محترم قضایی دیوان در امور اقتصادی و شهرسازی به شعبه نهم تجدیدنظر دیوان عدالت اداری ارجاع شده است شاکی ضمن درخواست نقض رأی و تصمیم مرجع اختصاصی فوق به طور خلاصه در شرح شکایت بیان داشته است که:
معافیت از مالیات بر ارزش افزوده به طور مطلق برای هرگونه، خدمات حمل و نقل عمومی مسافر وضع شده و شرکتهای ارائهدهنده خدمات هوشمند حمل و نقل مسافر هم مشمول این معافیت هستند و چنین خدماتی ارائه مینمایند وظیفه اسنپ حمل مسافر نیست بلکه ارائهدهنده خدمات حمل مسافر است و حمل مسافر را از طریق راننده انجام میدهد و اعلام صریح بخشنامه معاونت وقت حقوقی و فنی سازمان نیز مؤید این معافیت میباشد ولی معاونت بعدی آن را القا نموده و بر خلاف آن نظر داده است. طرف شکایت ضمن درخواست تأیید رأی و تصمیم مرجع اداری اختصاصی مورد شکایت به طور خالصه پاسخ داده است که: با توجه به پاسخ معاونت حقوقی و فنی سازمان مورخ 1402/04/27 شواهدی مبنی بر معافیت ارائهدهندگان خدمات هوشمند جابهجایی مسافر از مالیات بر ارزش افزوده وجود ندارد و شرکتهای یاد شده، مسئولیت مسافرین را تقبل نمینمایند و موضوع قرارداد ایشان با رانندگان حق استفاده و بهرهبرداری از نرمافزار اسنپ بوده و از بابت این استفاده 15 درصد از کرایه حمل را دریافت مینمایند و در واقع شرکت اقدام به بهرهبرداری از پلتفرم خود و فعالیت اقتصادی نموده و ماهیت آن خدمت حمل نقل مسافر نیست. هیأت قضات شعبه نهم تجدیدنظر دیوان عدالت اداری با بررسی موضوع شکایت و خواسته، شرح شکایت مدارک و دلایل ابرازی شاکی و نیز مندرج در رأی مرجع اختصاصی اداری ختم رسیدگی را اعلام با استعانت از خداوند متعال مبادرت به صدور رأی مینمایند.
رأی شعبه نهم تجدیدنظر دیوان عدالت اداری
به موجب تبصره 2 الحاقی مورخه 1402/02/10 به ماده 3 قانون دیوان عدالت اداری رسیدگی به شکایات و اعتراضات اشخاص حقیقی و حقوقی اعم از عمومی و خصوصی از آرا و تصمیمات مراجع اختصاصی اداری موضوع بند 2 ماده 10 قانون دیوان مستقیماً در شعب تجدیدنظر دیوان مطرح و مورد رسیدگی قرار میگیرند و در مانحنفیه با توجه به اینکه اصل بر شمول مالیات بر ارائه خدمات بوده و معافیتهای در حد نص تفسیر میگردد و آنچه مشمول بند 12 قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب سال 1387 گردیده برخلاف استنباط وکیل شاکی خدمات جانبی و غیر مستقیم حمل و نقل نیست بلکه خود خدمت حمل و نقل به طور مستقیم است که حسب مورد توسط شخص حقیقی یا حقوقی متصدی حمل و نقل صورت میپذیرد لذا با توجه به ماهیت حقوقی خدمت ارائه شده توسط شرکت شاکی که بنا به اذعان خود ایشان در لایحه تقدیمی حمل و نقل مسافر نیست بلکه دریافت و تجزیه و تحلیل دادههای مسافران (کاربران) از یک سو و رانندگان از سوی دیگر و مدیریت آن بوده و خدمت حمل و نقلی به طور مستقیم ارائه نمیگردد و از آنچه کرایه حمل است مزد خود را طبق قرارداد منعقده با رانندگان دریافت و مابقی را مسترد مینماید و مالیات متعلقه نیز صرفاً معطوف به درآمد شرکت و بابت خدمات هوشمند مستقل وی از حمل و نقل میباشد به علاوه وفق بند چ ماده 28 قانون برنامه هفتم (ارائهدهندگان خدمات حمل و نقل بار و مسافر که از طریق سکو «پلتفرم» های مجازی به فعالیت مشغول هستند و بیمه بازنشستگی ندارند مجاز به بیمه نمودن خود نزد سازمان تأمین اجتماعی هستند) به وضوح میان ارائهدهندگان خدمات حمل و نقل و سکوهای مجازی مشغول به فعالیت در این حوزه قائل به تفکیک شده و خدمت حمل و نقل را مختص به شخص متصدی حمل دانسته است نه سکوهای مجازی و بیمه آنها هم به طور مستقیم توسط سازمان صورت میپذیرد و پلتفرم مربوط نقشی در آن ندارد بنابراین بین پلتفرمهای مربوطه و رانندگان رابطه کارگری خادم و مخدومی برقرار نیست و هر یک خدمت مستقل مربوط به خود را ارائه مینمایند و نفس خدمت حمل و نقل مربوط به خود متصدی حمل و نقل (رانندگان) میباشد بنا به مراتب مذکور خدمات هوشمند ارائه شده توسط شرکت شاکی خدمت حمل و نقل موضوع بند 12 ماده 12 قانون مالیات بر ارزش افزوده نبوده و مشمول معافیت نیست نتیجتاً رأی هیأت حل اختلاف مالیاتی تجدیدنظر منطبق با تحلیل فوقالذکر میباشد صحیح و طبق موازین تشخیص به استناد مواد 10 و 63 قانون دیوان عدالت. اداری حکم به رد شکایت صادر و اعلام میگردد این رأی قطعی است.
مستشار شعبه نهم تجدیدنظر دیوان عدالت اداری - مستشار شعبه نهم تجدیدنظر دیوان عدالت اداری
رحمان افشار شهریار قلعه - رحمان افشار
رحمان افشار شهریار قلعه - رحمان افشار
مورخ:
1392/04/30
شماره:
25846
سایر قوانین