مواردی که دریافت وجه توسط یک مؤدی مستند به فروش کالا یا ارائه خدمت نیست مأخذ محاسبه مالیات...

مطابق تبصره بند (ب) ماده (9) قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب 1400، در مواردی که دریافت وجه توسط یک مؤدی مستند به فروش کالا یا ارائه خدمت نیست، مانند دریافت هرگونه خسارت، درآمدهای حاصل از تسعیر دارایی‌های ارزی، انواع سود، انواع جریمه (مادامی که بخشی از بهای کالا و خدمات تلقی نگردد)، آورده نقدی یا غیر نقدی به عنوان سرمایه و انواع کمک‌های دولتی، عرضه خدمت محسوب نمی‌شود و مأخذ محاسبه مالیات و عوارض نمی‌باشد. همچنین در مفاد بند (5) بخشنامه 133/97/200 مورخ 1397/09/27 نیز این موضوع مورد تأکید واقع شده که مبالغ مندرج در صورتحساب‌های (صورت‌وضعیت‌های) صادره که ماهیت آن بهای کالاها و خدمات می‌باشد، مشمول مالیات و عوارض موضوع این قانون خواهد بود. همچنین در خصوص خدمات اعتباری عنوان شده در نامه صدرالذکر، لازم به توضیح است خدمات مذکور در قالب جزءهای (5)، (6)، (7)، (9)، (12) بند (ب) ماده (9) قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب 1400 با رعایت شرایط مقرر، دارای معافیت بوده و قابل تسری به سایر عناوین نمی‌باشد.

با عنایت به توضیحات یاد شده و همچنین بر اساس مفاد مندرج در نامه آن مجمع، عناوین مطروحه در نامه صدرالاشاره از قبیل کارمزد اعتباری، کارمزد فروش و … مشمول معافیت‌های پیش گفته نبوده و مأخذ محاسبه مالیات و عوارض می‌باشد. در این راستا مالیات و عوارض پرداختی توسط خریداران بابت موارد فوق‌الذکر، با رعایت سایر مقررات به عنوان اعتبارات پرداختی مورد پذیرش می‌باشد.