مطالبه مالیات از ذخایر طرح و توسعه موضوع ماده 138- منبع مالیاتی: اشخاص حقوقی

شماره و تاریخ رأی مورد واخواهی: 510 مورخ 2/7/1380

مربوط به مالیات: اشخاص حقوقی

سال عملکرد یا تعلق مالیات: 76 و ذخیره توسعه سنوات 71 و 72

شماره حوزه مالیاتی: 0111

شماره سرممیزی مالیاتی: 011

اداره: امور مالیاتی شهرستان قزوین

تاریخ ابلاغ رأی: 12/8/80

شماره و تاریخ ثبت شکایت: 7430/4/30 مورخ 12/9/80 و 7179/4/30 مورخ 5/9/80 و 6956/4/30 مورخ 28/8/80

خلاصه واخواهی: در اجرای ماده 251 قانون مالیات‌های مستقیم به رأی تجدیدنظر به شماره 510 مورخ 2/7/80 به دلیل موارد عدم رعایت قوانین و مقررات موضوعه و نقص رسیدگی اعتراض داشته تقاضای تجدید رسیدگی به دلایل زیر دارد.

1- اعتراض به مطالبه مالیات ذخایر اندوخته طرح و توسعه سنوات 71 و 72 شرکت به منظور تغییر روش تولید شیشه از روش کلبرن به روش فلوت در دی ماه سال 1371 با اخذ موافقت از اداره کل صنایع کانی غیر فلز وزارت صنایع تصمیم گرفت بخشی از هزینه‌های طرح و توسعه مزبور را از محل ذخیره (اندوخته) سود سنوات 71 و 72 با استفاده از معافیت‌های موضوع ماده 138 قانون مالیات‌ها تأمین نماید؛ لذا پس از اخذ موافقت عملیات ساخت نیروگاه، انبار را که لازمه اجرای قسمت‌های بعدی طرح مذکور بود آغاز گردید ولی از آنجایی که هنگام اجرای طرح بزرگ‌ترین کوره کارخانه شرکت که در حال تولید شیشه تخت بوده و تولید آن بالغ بر 40% کل تولید شیشه شرکت و 20% تولید شیشه جام کشور را تشکیل می‌داد برای مدت حداقل 2 سال متوقف گردد.
به همین دلیل جهت جلوگیری از توقف تولید شیشه از توقف کوره منصرف و در سال 73 با اخذ موافقت دیگری برای اجرای طرح مستقل تولید شیشه فلوت از اداره صنایع اقدام گردید و شرکت در اجرای طرح اول به خرید زمین و عملیات ساخت نیروگاه و انبار و اجرای قسمت‌های دیگر و سایر تأسیسات جانبی از محل ذخایر مورد نظر ادامه داده تا پایان سال 1376 که سال پایان مهلت اجرای طرح اول بوده و در این رابطه مبلغی بیشتر از اندوخته‌ها هزینه گردید لیکن به دلیل اولویت طرح دوم عملیات خرید خارجی ماشین‌آلات، انعقاد قرارداد تأمین مالی ارزی و سایر جهات طرح اول موقتاً متوقف گردید تا پس از اجرای طرح دوم مجدداً به اجرای آن اقدام گردد.
2- اعتراض به برگشت بعضی از هزینه‌ها و اضافه نمودن آن‌ها به درآمد مشمول مالیات با توجه به اینکه هزینه‌های انجام گرفته حسب موازین ماده 147 قانون مالیات‌های مستقیم در حد متعارف به مدارک مثبته متکی بوده و منحصراً به تحصیل درآمد در سال مورد رسیدگی می‌باشد از جمله مزایای غیر نقدی به کارکنان، هزینه درمانی کارکنان و ...
بنا به مراتب فوق تقاضای رسیدگی مجدد را دارد.

هیأت حل اختلاف مالیاتی تجدیدنظر در رأی مورد واخواهی نسبت به اعتراض مؤدی در مورد مطالبه مالیات اندوخته طرح توسعه سنوات 71 و 72 که مدعی بوده هزینه‌های انجام شده بیشتر از 70% ذخیره می‌باشد و مشمول قسمت اخیر مفاد تبصره 2 ماده 138 قانون مالیات‌های مستقیم مصوب اسفند ماه 1366 و اصلاحیه‌های بعدی است، رسیدگی و نفیاً یا اثباتاً اظهارنظری معمول نداشته است.
علاوه بر آن هیأت مزبور رأی خود را با استناد به رسیدگی‌های هیأت بدوی از جمله گزارش اجرای قرار وارده به شماره 63/4912/127 مورخ 24/3/80 انشا نموده، که گزارش اجرای قرار مذکور بنا به نوشته قسمت اخیر آن مبنی بر اینکه «مواردی که در این گزارش اشاره نگردیده نظر حوزه مالیاتی مورد تأیید است» در مورد برخی از اعتراضات مؤدی بدون رسیدگی نظر حوزه مالیاتی را مورد قبول قرار داده است، در حالی که گزارش حوزه مالیاتی در خصوص هزینه‌های غیر قابل قبول (از طرف حوزه مالیاتی) و اقلام اضافه شده به درآمد مشمول مالیات شامل مزایا و کمک‌های غیر نقدی (ردیف‌های 19 و 20) تعدیل موجودی (ردیف‌های 14-15 و 16) اقلام تشکیل‌دهنده بستانکار حساب سود و زیان سنواتی (ردیف 18) هزینه‌های درمانی کارکنان (ردیف 5) هزینه حق حضور (ردیف 8) فاقد دلایل توجیهی می‌باشد به این ترتیب حق این بود که هیأت تجدیدنظر رأساً یا به طریق ممکن نسبت به موارد فوق‌الذکر رسیدگی و نفیاً یا اثباتاً نسبت به آن‌ها اظهارنظر می‌کرد بنا به مراتب بالا رأی مورد واخواهی به دلیل نقص رسیدگی ایراد وارد است و شعبه پرونده را به هیأت حل اختلاف مالیاتی موضوع ماده 257 قانون فوق‌الذکر احاله می‌نماید.