آیین‌نامه فوق‌العاده اشتغال خارج از کشور مستخدمان دولت جمهوری اسلامی ایران (مأموران ثابت)

هیأت وزیران در جلسه مورخ 22/1/1371 بنا به پیشنهاد شماره 8620/د مورخ 23/2/1371 سازمان امور اداری و استخدامی کشور و در اجرای ماده 7 قانون نظام هماهنگ پرداخت کارکنان دولت آیین‌نامه «فوق‌العاده اشتغال خارج از کشور مستخدمان دولت جمهوری اسلامی ایران (مأموران ثابت)» را به شرح زیر تصویب نمود:

ماده 1- کشورهای جهان از نظر تعیین میزان فوق‌العاده اشتغال خارج از کشور طبق جدول شماره یک پیوست به ده گروه تقسیم می‌شوند.

ماده 2- میزان ریالی فوق‌العاده اشتغال خارج از کشور مستخدمان دولت جمهوری اسلامی ایران (مأموران ثابت)، طبق جدول‌های شماره دو و سه پیوست تعیین می‌شود و به نرخ رسمی بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران تسعیر و پرداخت خواهد شد.

تبصره 10- فوق‌العاده اشتغال خارج از کشور مأموران ثابت مجرد یا مأموران ثابتی که از خانه‌های سازمانی استفاده می‌نمایند، به میزان (75%) ارقام جدول‌های شماره دو و سه پیوست تعیین می‌شود.

تبصره 2- به مأموران ثابت که محل خدمت آنان در یکی از کشورهای گروه‌های «الف»، «ب»، «ج»، «د»، «هـ» مندرج در جدول شماره چهار پیوست باشد، بنا بر شرایط خاص در کشورهای یاد شده به ترتیب معادل (10%)، (20%)، (30%)، (40%) و (50%) علاوه بر فوق‌العاده‌ای که به آن‌ها تعلق می‌گیرد، پرداخت خواهد شد.

تبصره 3- میزان فوق‌العاده مندرج در جدول شماره سه پیوست در مورد مدیران و معاونان واحدهای آموزشی حداکثر تا (10%) قابل افزایش است.

تبصره 4- فوق‌العاده کسانی که دارای مدرک تحصیلی بالاتر از مدرک تحصیلی حداقل هستند و مدارک آنان در دوره مربوط دارای مطلوبیت لازم باشد، به ازای هر مدرک تحصیلی بالاتر (5%) و حداکثر (15%) ارقام جدول شماره سه پیوست قابل افزایش است.

تبصره 5- فوق‌العاده اشتغال خارج از کشور متصدیان مشاغل رسته خدمات در وزارت آموزش و پرور ش حداقل (60.000) ریال و حداکثر (10.000) ریال تعیین می‌گردد که به تشخیص وزارتخانه یاد شده قابل پرداخت است.

تبصره 6- به مستخدمان وزارت امور خارجه که بر اساس تبصره (40) قانون بودجه سال 1371 کل کشور و سایر مجوزهای قانونی، طبق آیین‌نامه مربوط به ترتیب اعزام مستخدمان رسمی، برای اشتغال در پست‌های سازمانی به خارج از کشور اعزام می‌شوند می‌توان در صورت داشتن پنج سال سابقه خدمت (80%) و با داشتن ده سال سابقه خدمت (100%) ارقام فوق‌العاده اشتغال خارج از کشور کارمندان دفتری را پرداخت نمود. این‌گونه کارمندان در صورت داشتن بیست سال سابقه خدمت، می‌توانند از ارقام مربوط به دفترداران در جدول شماره دو پیوست استفاده نمایند.

ماده 3- مأخذ محاسبه ارز فوق‌العاده اشتغال خارج از کشور، نرخ رسمی برابری ارزهای خارجی مورد حواله به ریال در تاریخ 28/12/1370 می‌باشد. در صورتی که در برابری ارزهای مذکور با ریال کاهش یا افزایش حاصل شود، مابه‌التفاوت در هر سه ماه یک بار، به عنوان تفاوت تسعیر حسب مورد کسر یا از اعتبار مربوط پرداخت خواهد شد، به گونه‌ای که میزان ارز دریافتی مستخدمان در خارج از کشور (مأموران ثابت) بر اساس نرخ تعیین شده در تاریخ یاد شده برای هر یک از کشورها همواره ثابت خواهد بود.

ماده 4- در صورتی که نرخ روز تبدیل ارز خارجی به پول محل مأموریت با نرخ رسمی تبدیل ارزهای خارجی بانک مرکزی کشور محل مأموریت در تاریخ 28/12/1370 متفاوت باشد، مابه‌التفاوت حاصل به استناد گواهی تسعیر بانکی ارائه شده توسط مأمور از محل اعتبار مربوط در دستگاه ذی‌ربط منظور جهت پرداخت به مأمور ذی‌نفع حواله خواهد شد.

ماده 5- میزان (30%) از فوق‌العاده اشتغال خارج از کشور مأموران ثابت که از خانه‌های سازمانی استفاده نمی‌نمایند جهت پرداخت اجاره‌بهای مسکن منظور گردیده است در صورتی که اجاره‌بهای منزل مسکونی مأموری، کمتر از میزان مذکور باشد مابه‌التفاوت آن از فوق‌العاده متعلق کسر می‌شود.

تبصره 1- به آن دسته از مأموران ثابت که اجاره‌بهای منازل مسکونی آنان طبق قرارداد رسمی اجاره باز (30%) فوق‌العاده اشتغال خارج از کشور صادر و به شرط تأیید رئیس نمایندگی و در صورت وجود اعتبار توسط دستگاه متبوع مستخدم قابل پرداخت است.

تبصره 2- از تاریخ تصویب این آیین‌نامه، ماده (2) آیین‌نامه اجرایی تبصره یک قانون پرداخت کمک هزینه مسکن مأموران ثابت نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران، وزارتخانه‌ها و مؤسسات و شرکت‌های دولتی در خارج از کشور لغو و مقررات این آیین‌نامه جایگزین آن می‌شود.

ماده 6- تطبیق وضع مستخدمان وزارتخانه‌ها و سازمان‌های دولتی که جهت اشتغال به خارج از کشور اعزام شده یا می‌شوند (مأموران ثابت) با عناوین مندرج در جدول شماره دو پیوست، توسط کمیسیونی مرکب از نمایندگان وزارت امور خارجه، سازمان امور اداری و استخدامی کشور و دستگاه مربوط تعیین، و فوق‌العاده آنان طبق جدول یاد شده و مقررات این آیین‌نامه قابل پرداخت خواهد بود.

ماده 7- فوق‌العاده اشتغال خارج از کشور مستخدمانی که به منظور اجرای برنامه‌های وزارت آموزش و پرورش، در مدارس ایران در خارج از کشور برای تصدی پست‌های ثابت سازمانی دیگری، که در جدول شماره سه پیوست منظور نشده است، اعزام می‌شوند بنا به پیشنهاد وزارت آموزش و پرورش، به وسیله کمیسیون موضوع ماده (6) این آیین‌نامه با توجه به جدول یاد شده تعیین می‌شود.

ماده 8- گروه کشورهایی که دولت جمهوری اسلامی ایران در آن مبادرت به تأسیس نمایندگی خواهد کرد، بر اساس جدول شماره یک تعیین می‌شود و گروه کشورهایی که نام آن‌ها در جدول یاد شده قید نشده است، بنا به پیشنهاد مشترک سازمان امور اداری و استخدامی کشور و وزارت امور خارجه، به تصویب شورای حقوق و دستمزد خواهد رسید.

ماده 9- دستگاه‌های مشمول این آیین‌نامه، بابت اجرای آن در سال جاری حق درخواست هیچ‌گونه اعتبار اضافی را ندارند و از تاریخ ابلاغ این آیین‌نامه نسبت به آن عده از مستخدمان شاغل در خارج از کشور که در میزان فوق‌العاده آنان طبق جدول‌های پیوست این آیین‌نامه تغییر حاصل می‌شود، پرداخت مابه‌التفاوت موکول به تأسیس اعتبار در بودجه وزارتخانه یا مؤسسه مربوط و تا زمانی که اعتبار کافی برای این منظور تأمین نشده، مستخدمان مزبور فوق‌العاده خود را به مأخذ دریافتی فعلی دریافت خواهند کرد.

ماده 10- از تاریخ ابلاغ این آیین‌نامه کلیه مصوبات مغایر با مفاد آن ملغی است.

گروه یک: جامائیکا، نیوزیلند، کاستاریکا، هندوراس

گروه دو: اکوادور، برونئی، دارالسلام، بولیوی، پاراگوئه، موریس

گروه سه: زامبیا، زیمبابوه، نیکاراگوئه، هند (حیدر آباد)

گروه چهار: آذربایجان، آفریقای جنوبی، آلبانی، اتیوپی، اردن هاشمی، ارمنستان، ازبکستان، استونی، افغانستان، الجزایر، اوکراین، بلغارستان، بنگلادش، برسرآنا، پاکستان، پاناما، تاجیکستان، تانزانیا، تایوان، ترکمنستان، ترکیه، تونس، چک‌اسلواکی، روسیه، روسیه سفید، سریلانکا، سودان، سوریه، شیلی، غنا، نیجر، قرقیزستان، قزاقستان، کامبوج، جمهوری خلق کره، کلمبیا، کنیا، گامبیا، گرجستان، گواتمالا، گویان، لائوس، لتونی، لهستان، لیبی، لیتوانی، مالت، مالدیو، مالزی، مجارستان مراکش، مغولستان مکزیک، موزامبیک، مولداوی، نامیبیا، نپال، هند، (دهلی نو، بمبئی)

گروه پنج: اروگوئه، استرالیا، السالوادور، اندونزی، برزیل - به‌لیز، بنین، بوتان، بورکینانسر، برروندی، تایلند، ترینیدادوتوباگو، چاد، چین، جمهوری دومینیکن، روآندا، رومانی، زبیر، زلاندنو، سنت لرچیا، سنگاپور، سیرالئون، سی، شل، جمهوری عربی صحرا، عراق، عربستان سعودی، فلسطین اشغالی، فیلیپین، قبرس، قطر، کوبا، کومور، کیپ ورد، گینه بیسائو، لسوتو، ماداگاسکار، مالاوی، مصر، نیجر، نیجریه، ونزوئلا، ویتنام، هائیتی، یمن، یونان، توگر.

گروه شش: آرژانتین، آنگولا، امارات عربی متحده، اوگاندا، ایالات متحده آمریکا، باربادوس، بحرین، بلژیک، پرتغال، پرو، سانونومه ویرنیت، سنگال، سومالی، عمان، کانادا، کنگو، گرانادا، گینه کرناکری، لبنان، مالی، موریتانی، میانمار، یوگسلاوی، گینه استوایی

گروه هفت: آلمان، اطریش، انگلستان، ایتالیا، ایرلند، ایسلند، دانمارک، ساحل عاج، سنت وینسنت، فرانسه، کامرون، جمهوری کره، لیبریا، واتیکان، هلند.

گروه هشت: جمهوری آفریقای مرکزی، اسپانیا، باهاماس، جیبوتی، سن مارینو، سورینام، فنلاند، گابن، گینه پابوآ، لوکزامبورگ، لیختن‌اشتاین، موناکو، نروژ.

گروه نه: سوئد، سوئیس

گروه ده: ژاپن، هنگ‌کنگ.

گروه الف: آرژانتین، آفریقای جنوبی، آلمان، اردن هاشمی، اسپانیا، اتریش، الجزایر، امارات عربی متحده، انگلستان، ایتالیا، ایرلند، بحرین، بلژیک، پاکستان، پرتغال، ترکیه، (آنکارا) تونس، زلاندنو، زیمبابوه، سنگاپور، سن مارینو، سوئیس، عربستان سعودی، فرانسه، فلسطین اشغالی، فنلاند، فیلیپین، قبرس، قطر، کانادا، جمهوری کره، کویت، لبنان، لوکزامبورگ، لیختن‌اشتاین، مراکش، مصر، موناکو، نروژ، واتیکان، ونزوئلا، هلند، هنگ‌کنگ، یونان.

گروه ب: آذربایجان، ارمنستان، اروگوئه، ازبکستان، استونی، افغانستان، اندونزی، اوکراین، برزیل، برونئی، دارالسلام، بلغارستان، بنگلادش، بوتسوانا، پاراگوئه، تاجیکستان، تایلند، تایوان، ترکمنستان، ترکیه (ارض روم، طرابرزان) چک‌اسلواکی، چین، دانمارک، روسیه، روسیه سفید، رومانی، ژاپن، سریلانکا، سوئد، شیلی، عمان، قرقیزستان، قزاقستان، کلمبیا، گرجستان، ائونی، لهستان، لیبی، مالت، مالزی، مجارستان، مکزیک، مولداوی، نامیبیا، هند، یمن، یوگسلاوی.

گروه ج: آلبانی، اتیوپی، اکوادور، السالوادور، ایسلند، باربادوس، باهاماس، به لیز، بوتان، بولیوی، پاناما، پرو، تانزانیا، ترینیدادوتوباگو، جامائیکا، جیبوتی، جمهوری دومینیکن، سائوتومه ورنیب، ساحل عاج، سنت لوچیا، سنت وینست، سنگال، سودان، سورینام، سیشل، نیجر، کاستاریکا، کومور، گابن، گرانادا، گواتمالا، گویان، لسوتو، لیبریا، ماداگاسکار، مالدیو، مغولستان، موریس، نیجریه، نیکاراگوئه، هائیتی، هندوراس

گروه د: اوگاندا، بنین، بورندی، توگر، چاد، روآندا، زبیر، زامبیا، سومالی، سیرالئون، کامبوج، کامرون، جمهوری خلق کره، کنگر، کوبا، کیپ ورد، گینه پاپرا، گینه کوناکری، لائوس، مالاوی، میانمار، نپال، نیجر، ویتنام، گینه بیسائو

گروه هـ: جمهوری آفریقای مرکزی، آنگولا، بورکینافاسو، جمهوری عربی صحرا، غنا، گامبیا، گینه استوایی، مالی، موریتانی، موزامبیک