استاندارد حسابداری شماره 1 «ارائه صورت‌های مالی» (تجدیدنظر شده 1397)

1. این استاندارد، مبنای ارائه صورت‌های مالی با مقاصد عمومی را مقرر می‌کند تا از قابل مقایسه بودن آن با صورت‌های مالی دوره‌های قبل واحد تجاری و نیز با صورت‌های مالی سایر واحدهای تجاری اطمینان حاصل شود. این استاندارد، الزامات کلی درباره ارائه صورت‌های مالی، رهنمودهایی درباره ساختار و حداقل الزامات مربوط به محتوای آن‌ها را تعیین می‌کند.

2. واحد تجاری باید این استاندارد را در تهیه و ارائه صورت‌های مالی با مقاصد عمومی بر اساس استانداردهای حسابداری به کار گیرد.

3. سایر استانداردهای حسابداری، الزامات شناخت، اندازه‌گیری و افشای معاملات و سایر رویدادهای خاص را تعیین می‌کند.

4. این استاندارد در مورد ساختار و محتوای صورت‌های مالی میان دوره‌ای فشرده که طبق استاندارد حسابداری 22 گزارشگری مالی میان دوره‌ای تهیه می‌شود، کاربرد ندارد. با وجود این، بندهای 13 تا 34 درباره این‌گونه صورت‌های مالی کاربرد دارد. این استاندارد به طور یکسان برای تمام واحدهای تجاری، کاربرد دارد.

5. در این استاندارد از اصطلاحاتی استفاده می‌شود که برای واحدهای انتفاعی، از جمله واحدهای تجاری بخش عمومی مناسب است. چنانچه واحدهایی با فعالیت‌های غیر انتفاعی در بخش خصوصی یا بخش عمومی این استاندارد را به کار گیرند، ممکن است تغییراتی در عناوین صورت‌های مالی و برخی اقلام اصلی مندرج در آن‌ها ضرورت یابد.

6. همچنین، در واحدهای تجاری که فاقد حقوق مالکانه می‌باشند (مانند طرح‌های بازنشستگی) ممکن است تغییراتی برای ارائه حقوق اعضا یا دارندگان واحدهای سرمایه‌گذاری، در صورت‌های مالی ضرورت یابد.

7. در این استاندارد، اصطلاحات زیر با معانی مشخص به کار رفته است:

صورت‌های مالی با مقاصد عمومی (که از این پس «صورت‌های مالی» نامیده می‌شود)، صورت‌های مالی است که هدف آن تأمین نیازهای استفاده‌کنندگانی است که در موقعیتی قرار ندارند که واحد تجاری را ملزم کنند گزارش‌هایی مطابق با نیازهای اطلاعاتی خاص آن‌ها تهیه کند.

غیر عملی به‌کارگیری یک الزام در صورتی غیر عملی است که واحد تجاری پس از هرگونه تلاش معقول، نتواند آن را به کار گیرد.

با اهمیت عدم ارائه یا ارائه نادرست اقلام در صورتی با اهمیت است که بتواند به تنهایی یا در مجموع، بر تصمیمات اقتصادی استفاده‌کنندگان که بر اساس صورت‌های مالی اتخاذ می‌شود، تأثیر بگذارد. اهمیت، به اندازه و ماهیت عدم ارائه یا ارائه نادرست بستگی دارد که با توجه به شرایط محیطی در مورد آن قضاوت می‌شود. اندازه یا ماهیت یک قلم یا ترکیب هر دو، می‌تواند عامل تعیین‌کننده باشد.

ارزیابی این موضوع که آیا عدم ارائه یا ارائه نادرست می‌تواند بر تصمیمات اقتصادی استفاده‌کنندگان تأثیرگذار و در نتیجه با اهمیت باشد، مستلزم در نظر گرفتن ویژگی‌های استفاده‌کنندگان است. طبق مفاهیم نظری گزارشگری مالی، «فرض می‌شود که استفاده‌کنندگان، درباره فعالیت‌های تجاری و اقتصادی و حسابداری آگاهی معقولی دارند و مایلند با تلاش منطقی، اطلاعات را مطالعه کنند.» بنابراین، این ارزیابی مستلزم در نظر گرفتن این نکته است که چگونه به نحو معقولی می‌توان انتظار داشت که تصمیم‌گیری‌های اقتصادی استفاده‌کنندگانی با این ویژگی‌ها، تحت تأثیر قرار گیرد.

یادداشت‌های توضیحی شامل اطلاعاتی است افزون بر آنچه در صورت‌وضعیت مالی، صورت سود و زیان، صورت سود و زیان جامع، صورت تغییرات در حقوق مالکانه و صورت جریان‌های نقدی ارائه می‌شود. این یادداشت‌ها، اطلاعات توضیحی یا جزئیات اقلام ارائه شده در صورت‌های مالی و اطلاعاتی در ارتباط با اقلامی که واجد شرایط لازم برای شناسایی در صورت‌های مالی نیست را ارائه می‌کند.

سایر اقلام سود و زیان جامع دربرگیرنده اقلامی از درآمدها و هزینه‌ها (شامل تعدیلات تجدید طبقه‌بندی) است که سایر استانداردهای حسابداری، شناسایی آن‌ها را در صورت سود و زیان، الزامی یا مجاز نکرده باشد.

اجزای سایر اقلام سود و زیان جامع، شامل موارد زیر است:

الف. تغییرات در مازاد تجدید ارزیابی (به استاندارد حسابداری 11 دارایی‌های ثابت مشهود، استاندارد حسابداری 17 دارایی‌های نامشهود و استاندارد حسابداری 15 حسابداری سرمایه‌گذاری‌ها مراجعه شود)؛

ب. تجدید اندازه‌گیری طرح‌های با مزایای معین (به استاندارد حسابداری 33 مزایای بازنشستگی کارکنان مراجعه شود)؛ و

پ. سود و زیان ناشی از تسعیر صورت‌های مالی عملیات خارجی (به استاندارد حسابداری 16 آثار تغییر در نرخ ارز مراجعه شود).

مالکان دارندگان ابزارهایی هستند که به عنوان حقوق مالکانه طبقه‌بندی شده است.

سود یا زیان دوره درآمدها منهای هزینه‌ها، بجز اجزای سایر اقلام سود و زیان جامع است.

تعدیلات تجدید طبقه‌بندی مبالغی است که در دوره جاری یا دوره‌های قبل، در سایر اقلام سود و زیان جامع شناسایی شده است و در دوره جاری، به صورت سود و زیان منتقل می‌شود.

مجموع سود و زیان جامع تغییر در حقوق مالکانه طی دوره در نتیجه معاملات و سایر رویدادها بجز تغییرات ناشی از معامله با مالکان به عنوان مالک می‌باشد.

مجموع سود و زیان جامع، متشکل از تمام اجزای «صورت سود و زیان» و «سایر اقلام سود و زیان جامع» است.

8. صورت‌های مالی، ارائه ساختار یافته وضعیت مالی و عملکرد مالی واحد تجاری است. هدف صورت‌های مالی، ارائه اطلاعاتی درباره وضعیت مالی، عملکرد مالی و جریان‌های نقدی واحد تجاری است که برای تصمیم‌گیری‌های اقتصادی طیف گسترده‌ای از استفاده‌کنندگان مفید باشد. همچنین، صورت‌های مالی نتایج مباشرت مدیریت نسبت به منابعی که به آن سپرده شده است را نشان می‌دهد. برای دستیابی به این هدف، صورت‌های مالی اطلاعات زیر را درباره واحد تجاری ارائه می‌کند:

الف. دارایی‌ها؛

ب. بدهی‌ها؛

پ. حقوق مالکانه؛

ت. درآمدها و هزینه‌ها، شامل سودها و زیان‌ها؛

ث. آورده مالکان و توزیع منابع بین آن‌ها به عنوان مالک؛ و

ج. جریان‌های نقدی.

این اطلاعات، همراه با سایر اطلاعات مندرج در یادداشت‌های توضیحی، به استفاده‌کنندگان صورت‌های مالی برای پیش‌بینی جریان‌های نقدی آتی واحد تجاری، به ویژه زمان‌بندی و قطعیت آن‌ها، کمک می‌کند.

9. مجموعه کامل صورت‌های مالی شامل موارد زیر است:

الف. صورت‌وضعیت مالی به تاریخ پایان دوره؛

ب. صورت سود و زیان برای دوره؛

پ. صورت سود و زیان جامع برای دوره؛

ت. صورت تغییرات در حقوق مالکانه برای دوره؛

ث. صورت جریان‌های نقدی برای دوره؛

ج. یادداشت‌های توضیحی، شامل اهم رویه‌های حسابداری و سایر اطلاعات توضیحی؛

چ. اطلاعات مقایسه‌ای دوره قبل طبق بندهای 36 و 37؛ و

ح. صورت‌وضعیت مالی به تاریخ ابتدای دوره قبل، چنانچه واحد تجاری یک رویه حسابداری را با تسری به گذشته به کار گیرد یا اقلام صورت‌های مالی را با تسری به گذشته تجدید ارائه نماید یا اقلام صورت‌های مالی را طبق بندهای 39 تا 41 تجدید طبقه‌بندی کند.

10. واحد تجاری باید در مجموعه کامل صورت‌های مالی، تمام صورت‌های مالی را با اهمیت یکسان ارائه کند.

11. بسیاری از واحدهای تجاری، خارج از صورت‌های مالی، بررسی‌های مالی مدیریت را ارائه می‌کنند که در آن، ویژگی‌های اصلی عملکرد مالی و وضعیت مالی واحد تجاری و عدم اطمینان‌های عمده پیش روی واحد تجاری، توصیف می‌شود. این گزارش می‌تواند شامل بررسی موارد زیر باشد:

الف. عوامل اصلی و اثرگذار تعیین‌کننده عملکرد مالی، شامل تغییرات در محیط فعالیت واحد تجاری، واکنش واحد تجاری به این تغییرات و آثار آن‌ها و خط‌مشی سرمایه‌گذاری واحد تجاری برای حفظ و بهبود عملکرد مالی، از جمله خط‌مشی تقسیم سود؛

ب. منابع تأمین مالی واحد تجاری و نسبت مورد انتظار بدهی‌ها به حقوق مالکانه؛ و

پ. منابع واحد تجاری که طبق استانداردهای حسابداری، در صورت‌وضعیت مالی شناسایی نمی‌شود.

12. برخی واحدهای تجاری، خارج از صورت‌های مالی، گزارش‌ها و صورت‌هایی از قبیل گزارش‌های زیست محیطی نیز ارائه می‌کنند، به خصوص در صنایعی که عوامل زیست محیطی، از اهمیت برخوردار است. گزارش‌ها و صورت‌هایی که خارج از صورت‌های مالی ارائه می‌شود در دامنه کاربرد استانداردهای حسابداری قرار نمی‌گیرد.

13. صورت‌های مالی باید وضعیت مالی، عملکرد مالی و جریان‌های نقدی واحد تجاری را به طور منصفانه ارائه کند. ارائه منصفانه مستلزم بیان صادقانه آثار معاملات، سایر رویدادها و شرایط طبق تعاریف و معیارهای شناخت دارایی‌ها، بدهی‌ها، درآمدها و هزینه‌ها در مفاهیم نظری گزارشگری مالی است. فرض بر این است که به‌کارگیری استانداردهای حسابداری و در صورت لزوم افشای اطلاعات بیشتر، منجر به ارائه منصفانه صورت‌های مالی می‌شود.

14. واحد تجاری که صورت‌های مالی آن طبق استانداردهای حسابداری تهیه می‌شود، باید با عبارتی صریح و بی‌قید و شرط، این مطابقت را در یادداشت‌های توضیحی افشا کند. واحد تجاری نباید در صورت‌های مالی اظهار نماید که صورت‌های مالی طبق استانداردهای حسابداری است، مگر اینکه این صورت‌ها با تمام الزامات استانداردهای حسابداری مطابقت داشته باشد.

15. تقریباً در تمام شرایط، واحد تجاری با رعایت استانداردهای حسابداری مربوط، به ارائه منصفانه دست می‌یابد. علاوه بر این، ارائه منصفانه واحد تجاری را ملزم می‌کند که:

الف. رویه‌های حسابداری را طبق استاندارد حسابداری 34 رویه‌های حسابداری، تغییر در برآوردهای حسابداری و اشتباهات، انتخاب و اعمال نماید. استاندارد حسابداری 34، سلسله مراتب رهنمودهای معتبری را تعیین می‌کند که مدیریت در نبود استاندارد حسابداری که به طور مشخص برای یک قلم کاربرد دارد، مورد توجه قرار می‌دهد.

ب. اطلاعات، از جمله رویه‌های حسابداری را به گونه‌ای ارائه کند که مربوط، قابل اتکا، قابل مقایسه و قابل فهم باشد.

پ. در مواردی که رعایت الزامات خاصی از استانداردهای حسابداری برای بهبود درک استفاده‌کنندگان صورت‌های مالی از تأثیر معاملات خاص، سایر رویدادها و شرایط، بر وضعیت مالی و عملکرد مالی واحد تجاری کافی نباشد، اطلاعات بیشتری را افشا کند.

16. واحد تجاری نمی‌تواند به‌کارگیری رویه‌های حسابداری نامناسب را با افشای رویه‌های حسابداری استفاده شده یا از طریق توصیف در یادداشت‌های توضیحی جبران کند.

17. در شرایط بسیار نادر، که مدیریت به این نتیجه می‌رسد که رعایت یک الزام از یک استاندارد حسابداری، آن قدر گمراه‌کننده است که با هدف صورت‌های مالی، مندرج در مفاهیم نظری گزارشگری مالی، ناسازگار است، انحراف واحد تجاری از آن الزام، به شیوه تعیین شده در بند 18، الزامی است، به شرط آنکه مقررات مربوط، چنین انحرافی را الزامی کند یا مانع آن نشود.

18. در صورت انحراف واحد تجاری طبق بند 17، موارد زیر باید افشا شود:

الف. اینکه مدیریت به این نتیجه رسیده است که صورت‌های مالی، وضعیت مالی، عملکرد مالی و جریان‌های نقدی واحد تجاری را به طور منصفانه ارائه می‌کند؛

ب. اینکه واحد تجاری، به استثنای انحراف از یک الزام خاص جهت دستیابی به ارائه منصفانه، استانداردهای حسابداری مربوط را رعایت کرده است؛

پ. عنوان استاندارد حسابداری که واحد تجاری از رعایت الزام آن منحرف شده است، ماهیت انحراف، شامل نحوه عمل حسابداری مقرر در آن استاندارد، دلیل اینکه چرا در آن شرایط آن نحوه عمل آن قدر گمراه‌کننده است که با هدف صورت‌های مالی، مندرج در مفاهیم نظری گزارشگری مالی، ناسازگار می‌باشد و نحوه عمل حسابداری استفاده شده؛ و

ت. در هر یک از دوره‌های ارائه شده، اثر مالی انحراف بر هر یک از اقلام صورت‌های مالی با فرض رعایت الزام استاندارد حسابداری مربوط.

19. چنانچه واحد تجاری در یکی از دوره‌های قبل، از الزامات یک استاندارد حسابداری منحرف شده باشد و آن انحراف بر مبالغ شناسایی شده در صورت‌های مالی دوره جاری مؤثر باشد، باید موارد تعیین شده در بند 18 (پ) و (ت) را افشا کند.

20. بند 19، برای مثال زمانی کاربرد دارد که در یکی از دوره‌های قبل، واحد تجاری از یک الزام مندرج در یک استاندارد حسابداری برای اندازه‌گیری دارایی‌ها یا بدهی‌ها، منحرف شده باشد و آن انحراف، اندازه‌گیری تغییر در دارایی‌ها و بدهی‌های شناسایی شده در صورت‌های مالی دوره جاری را تحت تأثیر قرار دهد.

21. در شرایط بسیار نادر که مدیریت واحد تجاری به این نتیجه می‌رسد که رعایت یک الزام از یک استاندارد حسابداری، آن قدر گمراه‌کننده است که با هدف صورت‌های مالی در مفاهیم نظری گزارشگری مالی ناسازگار می‌باشد، اما مقررات مربوط، انحراف از این الزام را منع می‌کند، واحد تجاری باید تا حد ممکن جنبه‌های گمراه‌کننده متصور از رعایت آن الزام را با افشای موارد زیر کاهش دهد:

الف. عنوان استاندارد حسابداری مورد نظر، ماهیت الزام و دلیل اینکه چرا مدیریت به این نتیجه رسیده است که رعایت آن الزام آن قدر گمراه‌کننده است که با هدف صورت‌های مالی در مفاهیم نظری گزارشگری مالی ناسازگار است؛ و

ب. در هر یک از دوره‌های ارائه شده، تعدیلات اقلامی از صورت‌های مالی که از نظر مدیریت برای دستیابی به ارائه منصفانه ضروری است.

22. به منظور رعایت بندهای 17 تا 21، یک قلم از اطلاعات، زمانی با هدف صورت‌های مالی ناسازگار خواهد بود که به طور صادقانه معرف معاملات، سایر رویدادها و شرایطی نباشد که مدعی بیان آن است یا به گونه‌ای معقول انتظار می‌رود بیان کند و در نتیجه بتواند تصمیمات اقتصادی استفاده‌کنندگان صورت‌های مالی را تحت تأثیر قرار دهد. مدیریت برای ارزیابی این موضوع که آیا رعایت الزام خاص در یک استاندارد حسابداری، آن قدر گمراه‌کننده است که با هدف صورت‌های مالی در مفاهیم نظری گزارشگری مالی ناسازگار باشد، موارد زیر را مورد توجه قرار می‌دهد:

الف. دلایل عدم دستیابی به هدف صورت‌های مالی در شرایط خاص؛ و

ب. تفاوت شرایط واحد تجاری با شرایط سایر واحدهای تجاری که آن الزام را رعایت می‌کنند. اگر سایر واحدهای تجاری در شرایط مشابه آن الزام را رعایت می‌کنند، این فرض قابل رد وجود دارد که رعایت آن الزام توسط واحد تجاری آن قدر گمراه‌کننده نیست که با هدف صورت‌های مالی در مفاهیم نظری گزارشگری مالی ناسازگار باشد.

تداوم فعالیت

23. مدیریت در زمان تهیه صورت‌های مالی، باید توانایی واحد تجاری برای ادامه فعالیت را ارزیابی کند. واحد تجاری باید صورت‌های مالی را بر مبنای تداوم فعالیت تهیه کند، مگر اینکه مدیریت قصد انحلال واحد تجاری یا توقف عملیات را داشته باشد یا گزینه واقع‌بینانه دیگری نداشته باشد. زمانی که مدیریت در ارزیابی‌های خود، از عدم اطمینان با اهمیت در ارتباط با رویدادها و شرایطی آگاه است که ممکن است نسبت به توانایی تداوم فعالیت واحد تجاری، تردید اساسی ایجاد کند، واحد تجاری باید این عدم اطمینان را افشا کند. هنگامی که واحد تجاری صورت‌های مالی را بر مبنای تداوم فعالیت تهیه نمی‌کند، باید این واقعیت را همراه با مبنای تهیه صورت‌های مالی و دلایل عدم تداوم فعالیت واحد تجاری، افشا کند.

24. مدیریت برای ارزیابی مناسب بودن فرض تداوم فعالیت، تمام اطلاعات در دسترس درباره حداقل دوازده ماه آینده پس از پایان دوره گزارشگری و نه محدود به آن را در نظر می‌گیرد. میزان بررسی این اطلاعات، به واقعیت‌های مربوط به هر مورد بستگی دارد. در مواردی که واحد تجاری سابقه عملیات سودآور و دسترسی آسان به منابع مالی داشته باشد، ممکن است بدون تجزیه و تحلیل تفصیلی به این نتیجه برسد که حسابداری بر مبنای تداوم فعالیت مناسب است. در سایر موارد، مدیریت برای قانع شدن نسبت به مناسب بودن مبنای تداوم فعالیت، ممکن است نیاز به بررسی طیف گسترده‌ای از عوامل مربوط به سودآوری جاری و مورد انتظار، جدول زمان‌بندی پرداخت بدهی‌ها و منابع بالقوه جایگزین تأمین مالی داشته باشد.

25. واحد تجاری باید صورت‌های مالی خود را به استثنای اطلاعات جریان‌های نقدی، بر مبنای تعهدی تهیه کند.

26. واحد تجاری هنگام استفاده از مبنای تعهدی حسابداری، اقلامی را به عنوان دارایی، بدهی، حقوق مالکانه، درآمد و هزینه (عناصر صورت‌های مالی) شناسایی می‌کند که تعاریف و معیارهای شناخت آن عناصر طبق مفاهیم نظری گزارشگری مالی احراز شده باشد.

27. واحد تجاری باید هر طبقه با اهمیت از اقلام مشابه را به طور جداگانه ارائه کند. واحد تجاری باید اقلامی را که ماهیت یا کارکرد مشابه ندارند، به طور جداگانه ارائه کند مگر آنکه این اقلام بی‌اهمیت باشند.

28. صورت‌های مالی، نتیجه پردازش تعداد زیادی از معاملات یا سایر رویدادهایی است که بر اساس ماهیت یا کارکرد، در طبقاتی تجمیع می‌شود. آخرین مرحله از فرایند تجمیع و طبقه‌بندی، ارائه اطلاعات فشرده و طبقه‌بندی شده‌ای است که اقلام اصلی صورت‌های مالی را تشکیل می‌دهد. اگر یک قلم اصلی به تنهایی با اهمیت نباشد، با اقلام دیگر در متن صورت‌های مالی یا یادداشت‌های توضیحی تجمیع می‌شود. اگر اهمیت یک قلم آن قدر نباشد که ارائه جداگانه آن را در صورت‌های مالی توجیه کند، ممکن است افشای جداگانه آن را در یادداشت‌های توضیحی توجیه‌پذیر نماید.

29. هنگام به‌کارگیری این استاندارد و سایر استانداردهای حسابداری، واحد تجاری باید با در نظر گرفتن تمام واقعیت‌ها و شرایط موجود، درباره نحوه تجمیع اطلاعات در صورت‌های مالی، شامل یادداشت‌های توضیحی، تصمیم‌گیری کند. واحد تجاری نباید با پنهان کردن اطلاعات با اهمیت در میان اطلاعات بی‌اهمیت یا با تجمیع اقلام با اهمیتی که ماهیت و کارکرد متفاوت دارند، از قابلیت درک صورت‌های مالی بکاهد.

30. برخی استانداردهای حسابداری مشخص می‌کنند کدام اطلاعات در صورت‌های مالی، شامل یادداشت‌های توضیحی ارائه شود. واحد تجاری در صورتی باید اطلاعات الزامی طبق استانداردهای حسابداری را افشا کند که آن اطلاعات با اهمیت باشد. این موضوع، حتی در مواردی که استاندارد حسابداری حاوی فهرستی از الزامات خاص باشد یا حداقل الزامات را تعیین کند، مصداق دارد. همچنین، در مواردی که رعایت الزامات خاصی از استانداردهای حسابداری برای درک استفاده‌کنندگان صورت‌های مالی از تأثیر معاملات خاص، سایر رویدادها و شرایط بر وضعیت مالی و عملکرد مالی واحد تجاری کافی نباشد، واحد تجاری باید افشای موارد بیشتر را مورد توجه قرار دهد.

31. واحد تجاری نباید دارایی‌ها و بدهی‌ها یا درآمدها و هزینه‌ها را تهاتر کند، مگر اینکه در یکی از استانداردهای حسابداری، تهاتر آن‌ها الزامی یا مجاز شده باشد.

32. واحد تجاری دارایی‌ها و بدهی‌ها و درآمدها و هزینه‌ها را جداگانه گزارش می‌کند. تهاتر در صورت سود و زیان، صورت سود و زیان جامع یا صورت‌وضعیت مالی، موجب کاهش توانایی درک استفاده‌کنندگان از معاملات انجام شده، سایر رویدادها و شرایط و ارزیابی جریان‌های نقدی آتی واحد تجاری می‌شود، به استثنای مواردی که تهاتر، محتوای معامله یا رویدادی دیگر را منعکس می‌کند. اندازه‌گیری دارایی‌ها پس از کسر اقلام کاهنده ارزش - برای مثال، ذخیره کاهش ارزش موجودی‌ها و ذخیره مطالبات مشکوک‌الوصول، تهاتر محسوب نمی‌شود.

33. استاندارد حسابداری 3 درآمد عملیاتی، درآمد عملیاتی را تعریف می‌کند و واحد تجاری را ملزم می‌نماید درآمد را به ارزش منصفانه مابه‌ازای دریافتی یا دریافتنی با احتساب هرگونه تخفیف تجاری و تخفیف مقداری اعطایی اندازه‌گیری کند. واحد تجاری در روال فعالیت‌های عادی خود معاملات دیگری انجام می‌دهد که درآمد عملیاتی ایجاد نمی‌کند، اما همراه با انجام فعالیت‌های اصلی مولد درآمد عملیاتی، انجام می‌شود. واحد تجاری نتایج این‌گونه معاملات را با تهاتر درآمدها و هزینه‌های مربوط ناشی از آن معاملات ارائه می‌کند، به شرط آنکه این نحوه ارائه، نشان‌دهنده محتوای معامله یا رویدادی دیگر باشد. برای مثال:

الف. واحد تجاری، سود و زیان حاصل از واگذاری دارایی‌های غیر جاری، مانند سرمایه‌گذاری‌ها و دارایی‌های عملیاتی را از طریق کسر نمودن مبلغ دفتری دارایی و هزینه‌های فروش مربوط از عواید واگذاری دارایی ارائه می‌کند؛ و

ب. واحد تجاری ممکن است مخارج مرتبط با ذخایر شناسایی شده طبق استاندارد حسابداری 4 ذخایر، بدهی‌های احتمالی و دارایی‌های احتمالی که بر اساس توافق قراردادی با اشخاص ثالث (برای مثال، ضمانت‌نامه) تسویه می‌شود را با پرداخت‌های شخص ثالث تهاتر کند.

34. افزون بر این، واحد تجاری سودها و زیان‌های گروهی از معاملات مشابه، برای مثال، سودها و زیان‌های تسعیر ارز را به صورت خالص ارائه می‌کند. با وجود این، چنانچه این سودها و زیان‌ها با اهمیت باشد، واحد تجاری آن‌ها را به طور جداگانه ارائه می‌کند.

35. واحد تجاری باید مجموعه کامل صورت‌های مالی (شامل اطلاعات مقایسه‌ای) را حداقل به طور سالانه ارائه کند. زمانی که واحد تجاری پایان دوره گزارشگری خود را تغییر می‌دهد و صورت‌های مالی را برای دوره‌ای طولانی‌تر یا کوتاه‌تر از یک سال ارائه می‌کند، باید افزون بر دوره تحت پوشش صورت‌های مالی، موارد زیر را افشا کند:

الف. دلیل استفاده از دوره طولانی‌تر یا کوتاه‌تر؛ و

ب. این واقعیت که مبالغ ارائه شده در صورت‌های مالی، به طور کامل قابل مقایسه نیستند.

36. واحد تجاری باید اطلاعات مقایسه‌ای دوره قبل را برای تمام مبالغ گزارش شده در صورت‌های مالی دوره جاری ارائه کند، مگر در مواردی که استانداردهای حسابداری، نحوه عمل دیگری را مجاز یا الزامی کرده باشد. واحد تجاری در صورتی باید اطلاعات مقایسه‌ای مربوط به اطلاعات تشریحی و توضیحی را افشا کند که برای درک صورت‌های مالی دوره جاری مربوط باشد.

37. واحد تجاری باید، حداقل، دو صورت‌وضعیت مالی، دو صورت سود و زیان، دو صورت سود و زیان جامع، دو صورت جریان‌های نقدی و دو صورت تغییرات در حقوق مالکانه و یادداشت‌های توضیحی مربوط را ارائه نماید.

38. در برخی موارد، اطلاعات تشریحی ارائه شده در صورت‌های مالی دوره (های) قبل، در دوره جاری همچنان مربوط تلقی می‌شود. برای مثال، واحد تجاری جزئیات یک دعوای حقوقی که نتیجه آن در پایان دوره قبل نامعلوم بوده و هنوز هم حل نشده است را در دوره جاری افشا می‌کند. ممکن است استفاده‌کنندگان، از افشای اطلاعات درباره اینکه در پایان دوره قبل عدم اطمینان وجود داشته و از افشای اطلاعات درباره گام‌هایی که طی دوره برای رفع این عدم اطمینان برداشته شده است، منتفع شوند.

39. واحد تجاری در صورتی باید علاوه بر حداقل صورت‌های مالی مقایسه‌ای مقرر در بند 37، سومین صورت‌وضعیت مالی را به تاریخ ابتدای دوره قبل ارائه کند که:

الف. یک رویه حسابداری را با تسری به گذشته به کار گیرد، اقلامی از صورت‌های مالی را با تسری به گذشته تجدید ارائه نماید یا اقلامی در صورت‌های مالی را تجدید طبقه‌بندی کند؛ و

ب. به‌کارگیری رویه حسابداری با تسری به گذشته، تجدید ارائه با تسری به گذشته یا تجدید طبقه‌بندی، اثر با اهمیتی بر اطلاعات مندرج در صورت‌وضعیت مالی در ابتدای دوره قبل، داشته باشد.

40. در شرایط توصیف شده در بند 39، واحد تجاری باید سه صورت‌وضعیت مالی به تاریخ‌های زیر ارائه کند:

الف. پایان دوره جاری؛

ب. پایان دوره قبل؛ و

پ. ابتدای دوره قبل.

41. هرگاه واحد تجاری، طبق بند 39، ملزم به ارائه صورت‌وضعیت مالی به تاریخ ابتدای دوره قبل باشد، باید اطلاعات مقرر در بندهای 42 تا 45 و استاندارد حسابداری 34 را ارائه کند؛ اما نیازی به ارائه یادداشت‌های توضیحی مربوط به صورت‌وضعیت مالی به تاریخ ابتدای دوره قبل، نیست.

42. چنانچه واحد تجاری، ارائه یا طبقه‌بندی اقلام را در صورت‌های مالی تغییر دهد، مبالغ مقایسه‌ای نیز باید تجدید طبقه‌بندی شود، مگر اینکه تجدید طبقه‌بندی غیر عملی باشد. هنگامی که واحد تجاری مبالغ مقایسه‌ای را تجدید طبقه‌بندی می‌کند، موارد زیر، از جمله به تاریخ ابتدای دوره قبل، باید افشا شود:

الف. ماهیت تجدید طبقه‌بندی؛

ب. مبلغ هر قلم یا هر طبقه از اقلام که تجدید طبقه‌بندی می‌شود؛ و

پ. دلیل تجدید طبقه‌بندی.

43. هنگامی که تجدید طبقه‌بندی مبالغ مقایسه‌ای غیر عملی باشد، واحد تجاری باید موارد زیر را افشا کند:

الف. دلیل عدم تجدید طبقه‌بندی آن مبالغ؛ و

ب. ماهیت تعدیلاتی که در صورت تجدید طبقه‌بندی مبالغ، انجام می‌شد.

44. افزایش قابلیت مقایسه بین دوره‌ای اطلاعات، به ویژه با ایجاد امکان ارزیابی روندها در اطلاعات مالی برای مقاصد پیش‌بینی، به استفاده‌کنندگان در تصمیم‌گیری‌های اقتصادی کمک می‌کند. در برخی شرایط، تجدید طبقه‌بندی اطلاعات مقایسه‌ای مربوط به دوره خاصی در گذشته به منظور قابلیت مقایسه با دوره جاری، غیر عملی است. برای مثال، ممکن است واحد تجاری در دوره (های) قبل، داده‌ها را به گونه‌ای جمع‌آوری نکرده باشد که تجدید طبقه‌بندی امکان‌پذیر گردد و ممکن است تهیه مجدد اطلاعات غیر عملی باشد.

45. استاندارد حسابداری 34، تعدیلات الزامی در اطلاعات مقایسه‌ای هنگام تغییر در رویه حسابداری یا اصلاح اشتباه توسط واحد تجاری را تعیین می‌کند.

46. واحد تجاری نباید ارائه و طبقه‌بندی اقلام مندرج در صورت‌های مالی را از دوره‌ای به دوره دیگر تغییر دهد، مگر آنکه:

الف. در پی تغییر عمده ماهیت عملیات واحد تجاری یا بررسی صورت‌های مالی آن، مناسب‌تر بودن نحوه دیگری از ارائه و طبقه‌بندی، با توجه به معیارهای انتخاب و به‌کارگیری رویه‌های حسابداری طبق استاندارد حسابداری 34، واضح باشد؛ یا

ب. یکی از استانداردهای حسابداری، تغییر در ارائه را الزامی کند.

47. برای مثال، تحصیل یا واگذاری عمده یا بررسی ارائه صورت‌های مالی، ممکن است ارائه صورت‌های مالی به گونه‌ای متفاوت را ایجاب کند. برای آنکه قابلیت مقایسه مخدوش نشود، واحد تجاری تنها هنگامی ارائه صورت‌های مالی را تغییر می‌دهد که ارائه جدید، برای استفاده‌کنندگان صورت‌های مالی، اطلاعات قابل اتکا و مربوط‌تری فراهم کند و تداوم ساختار تجدیدنظر شده محتمل باشد. هنگام اعمال چنین تغییراتی در ارائه، واحد تجاری اطلاعات مقایسه‌ای را طبق بندهای 42 و 43، تجدید طبقه‌بندی می‌کند.

48. این استاندارد، افشاهای خاص در صورت‌وضعیت مالی، صورت سود و زیان، صورت سود و زیان جامع، صورت تغییرات در حقوق مالکانه و همچنین افشای سایر اقلام اصلی در این صورت‌ها یا در یادداشت‌های توضیحی را الزامی می‌نماید. استاندارد حسابداری 2 صورت جریان‌های نقدی، الزامات ارائه اطلاعات جریان‌های نقدی را تعیین می‌کند.

49. برخی مواقع، واژه «افشا» در این استاندارد، با مفهومی گسترده استفاده شده است و اقلام ارائه شده در صورت‌های مالی را در بر می‌گیرد. برخی موارد افشا نیز طبق سایر استانداردهای حسابداری الزامی می‌شود. بجز مواردی که در این استاندارد یا در سایر استانداردهای حسابداری، خلاف آن تصریح شده باشد، این‌گونه افشاها می‌تواند در صورت‌های مالی انجام شود.

50. صورت‌های مالی باید به وضوح از سایر اطلاعاتی که همراه آن در یک مجموعه انتشار می‌یابد، قابل تشخیص و متمایز باشد.

51. استانداردهای حسابداری فقط در مورد صورت‌های مالی کاربرد دارد و لزوماً برای سایر اطلاعات ارائه شده در گزارش سالانه، اطلاعات ارائه شده به نهادهای نظارتی یا سایر گزارش‌ها کاربرد ندارد. بنابراین، برای استفاده‌کنندگان اهمیت دارد که بتوانند اطلاعات تهیه شده طبق استانداردهای حسابداری را از سایر اطلاعاتی که می‌تواند برای آن‌ها مفید باشد اما مشمول آن الزامات نیست، تمیز دهند.

52. واحد تجاری باید هر یک از صورت‌های مالی و یادداشت‌های توضیحی را به وضوح مشخص کند. افزون بر این، واحد تجاری باید اطلاعات زیر را به گونه‌ای بارز منعکس کند و در صورت لزوم برای قابل فهم بودن اطلاعات ارائه شده، آن را تکرار نماید:

الف. نام واحد گزارشگر یا سایر شناسه‌های هویت و هرگونه تغییر در آن اطلاعات نسبت به دوره قبل؛

ب. اینکه صورت‌های مالی، مربوط به یک واحد تجاری یا گروه واحدهای تجاری است؛

پ. تاریخ پایان دوره گزارشگری یا دوره تحت پوشش مجموعه صورت‌های مالی و یادداشت‌های توضیحی؛

ت. واحد پول گزارشگری، طبق تعریف استاندارد حسابداری 16؛ و

ث. سطح‌گرد کردن مبالغ مندرج در صورت‌های مالی.

53. واحد تجاری با ارائه عناوین مناسب برای صفحات، صورت‌های مالی، یادداشت‌های توضیحی، ستون‌ها و نظایر آن، الزامات بند 52 را رعایت می‌کند. تعیین بهترین نحوه ارائه چنین اطلاعاتی، مستلزم قضاوت است. برای مثال، چنانچه واحد تجاری صورت‌های مالی را به صورت الکترونیکی ارائه کند، ممکن است در مواردی، از صفحات جداگانه استفاده نشود؛ در این صورت، واحد تجاری برای اطمینان از قابل فهم بودن اطلاعات مندرج در صورت‌های مالی، موارد بالا را ارائه می‌کند.

54. واحد تجاری اغلب با ارائه اطلاعات بر حسب هزار یا میلیون واحد پول، قابلیت فهم صورت‌های مالی را افزایش می‌دهد. این نحوه عمل، تا جایی قابل پذیرش است که واحد تجاری، سطح‌گرد کردن را افشا کند و منجر به حذف اطلاعات با اهمیت نشود.

55. صورت‌وضعیت مالی باید حداقل شامل اقلام اصلی نشان‌دهنده مبالغ زیر باشد:

الف. دارایی‌های ثابت مشهود؛

ب. سرمایه‌گذاری در املاک؛

پ. دارایی‌های نامشهود؛

ت. دارایی‌های مالی (بجز مبالغ مندرج در قسمت‌های «ث»، «ح» و «د»)؛

ث. سرمایه‌گذاری‌هایی که حسابداری آن‌ها به روش ارزش ویژه انجام شده است؛

ج. دارایی‌های زیستی؛

چ. موجودی‌ها؛

ح. دریافتنی‌های تجاری و سایر دریافتنی‌ها؛

خ. سفارشات و پیش‌پرداخت‌ها؛

د. نقد و معادل‌های نقد؛

ذ. مجموع دارایی‌هایی که طبق استاندارد حسابداری 31 دارایی‌های غیر جاری نگهداری شده برای فروش و عملیات متوقف شده، به عنوان نگهداری شده برای فروش طبقه‌بندی شده است و دارایی‌های قرار گرفته در مجموعه واحد که طبق همان استاندارد به عنوان نگهداری شده برای فروش طبقه‌بندی شده است؛

ر. پرداختنی‌های تجاری و سایر پرداختنی‌ها؛

ز. ذخایر؛

ژ. بدهی‌های مالی (بجز مبالغ مندرج در قسمت‌های «ر» و «ز»)؛

س. بدهی‌ها و دارایی‌های مالیات جاری، طبق تعریف استاندارد حسابداری 35 مالیات بر درآمد؛

ش. بدهی‌های مالیات انتقالی و دارایی‌های مالیات انتقالی طبق تعریف استاندارد حسابداری 35؛

ص. پیش‌دریافت‌ها؛

ض. بدهی‌های مجموعه واحد که طبق استاندارد حسابداری 31، به عنوان نگهداری شده برای فروش طبقه‌بندی شده است؛

ط. منافع فاقد حق کنترل، ارائه شده در بخش حقوق مالکانه؛ و

ظ. سرمایه و اندوخته‌های قابل انتساب به مالکان واحد تجاری اصلی.

56. اگر ارائه اقلام اصلی دیگر (از جمله از طریق تفکیک اقلام اصلی مندرج در بند 55)، عناوین و جمع‌های فرعی دیگر برای درک وضعیت مالی واحد تجاری، مربوط باشد، واحد تجاری باید آن‌ها را در صورت‌وضعیت مالی ارائه کند.

57. هرگاه واحد تجاری طبق بند 56، جمع‌های فرعی ارائه کند، این جمع‌های فرعی باید:

الف. شامل اقلام اصلی باشد که اجزای آن، طبق استانداردهای حسابداری شناسایی و اندازه‌گیری می‌شود؛

ب. به گونه‌ای ارائه و نام‌گذاری شود که اقلام اصلی مربوط به آن، روشن و قابل درک باشد؛

پ. طبق بند 46، در دوره‌های مختلف یکنواخت باشد؛ و

ت. نسبت به جمع‌های فرعی و جمع‌های کل الزام شده در استانداردهای حسابداری برای صورت‌وضعیت مالی، مهم‌تر جلوه داده نشود.

58. چنانچه واحد تجاری، دارایی‌ها و بدهی‌ها را در صورت‌وضعیت مالی به جاری و غیر جاری طبقه‌بندی کند، باید دارایی‌های (بدهی‌های) مالیات انتقالی را به عنوان دارایی (بدهی) غیر جاری تلقی کند.

59. این استاندارد ترتیب یا شکل خاصی برای ارائه اقلام توسط واحد تجاری تجویز نمی‌کند. بند 55، تنها اقلامی را فهرست می‌کند که ماهیت یا کارکرد آن‌ها به اندازه‌ای متفاوت است که ارائه جداگانه در صورت‌وضعیت مالی را توجیه می‌کند. افزون بر این:

الف. اگر اندازه، ماهیت یا کارکرد یک قلم یا مجموعه‌ای از اقلام مشابه به گونه‌ای باشد که ارائه جداگانه آن برای درک وضعیت مالی واحد تجاری، مربوط باشد، آن قلم در زمره اقلام اصلی قرار می‌گیرد؛ و

ب. عناوین مورد استفاده یا ترتیب ارائه اقلام یا مجموعه‌ای از اقلام مشابه، ممکن است به دلیل ماهیت واحد تجاری و معاملات آن اصلاح شود تا اطلاعاتی مربوط برای درک وضعیت مالی فراهم کند. برای مثال، ممکن است یک مؤسسه مالی، عنوان‌های بالا را برای فراهم کردن اطلاعات مربوط درباره عملیات مؤسسه مالی، تغییر دهد.

60. واحد تجاری، برای قضاوت جهت ارائه جداگانه اقلام دیگر، موارد زیر را ارزیابی می‌کند:

الف. ماهیت و نقدشوندگی دارایی‌ها؛

ب. کارکرد دارایی‌ها در واحد تجاری؛ و

پ. مبالغ، ماهیت و زمان‌بندی بدهی‌ها.

61. استفاده از مبانی اندازه‌گیری متفاوت برای طبقات مختلف دارایی‌ها، نشان‌دهنده ماهیت یا کارکرد متفاوت آن‌ها است و بنابراین، واحد تجاری آن‌ها را به عنوان اقلام اصلی جداگانه ارائه می‌کند. برای مثال، طبق استاندارد حسابداری 11، طبقات مختلف دارایی‌های ثابت مشهود را می‌توان به بهای تمام شده یا مبالغ تجدید ارزیابی شده، ارائه کرد.

62. واحد تجاری باید دارایی‌های جاری و غیر جاری و بدهی‌های جاری و غیر جاری را طبق بندهای 68 تا 78، در طبقات جداگانه در صورت‌وضعیت مالی ارائه کند، مگر در مواردی که ارائه بر مبنای نقدشوندگی، اطلاعات قابل اتکا و مربوط‌تر فراهم آورد. در صورت به‌کارگیری این استثنا، واحد تجاری باید تمام دارایی‌ها و بدهی‌ها را به ترتیب نقدشوندگی ارائه کند.

63. صرف نظر از روش ارائه انتخاب شده، واحد تجاری باید مبلغی را که انتظار می‌رود در مدتی بیش از دوازده ماه بازیافت یا تسویه شود، برای هر یک از اقلام اصلی دارایی و بدهی که مبلغ آن‌ها ترکیب مبالغ زیر است، افشا کند:

الف. مبالغی که انتظار می‌رود طی مدت حداکثر دوازده ماه پس از دوره گزارشگری، بازیافت یا تسویه شود؛ و

ب. مبالغی که انتظار می‌رود در مدتی بیش از دوازده ماه پس از دوره گزارشگری بازیافت یا تسویه شود.

64. چنانچه واحد تجاری، کالاها یا خدماتی را در یک چرخه عملیاتی به وضوح قابل تشخیص، عرضه کند، طبقه‌بندی جداگانه دارایی‌ها و بدهی‌های جاری و غیر جاری در صورت‌وضعیت مالی، با متمایز کردن خالص دارایی‌هایی که به عنوان سرمایه در گردش، به طور مستمر در جریان است، از خالص دارایی‌هایی که در عملیات بلندمدت واحد تجاری استفاده می‌شود، اطلاعات مفید فراهم می‌کند. همچنین در این رویکرد، دارایی‌هایی که انتظار می‌رود در چرخه عملیاتی جاری به نقد تبدیل شوند و بدهی‌هایی که قرار است در همان دوره سررسید شوند، برجسته می‌شود.

65. در برخی واحدهای تجاری، نظیر مؤسسه‌های مالی، ارائه دارایی‌ها و بدهی‌ها به ترتیب نقدشوندگی، اعم از صعودی یا نزولی، اطلاعات قابل اتکا و مربوط‌تر در مقایسه با ارائه جاری و غیر جاری فراهم می‌کند، زیرا واحد تجاری کالاها یا خدمات را در یک چرخه عملیاتی به وضوح قابل تشخیص، عرضه نمی‌کند.

66. واحد تجاری در به‌کارگیری بند 62، مجاز است برخی دارایی‌ها و بدهی‌های خود را بر اساس طبقه‌بندی جاری و غیر جاری و برخی دیگر را به ترتیب نقدشوندگی ارائه کند، مشروط بر اینکه این اطلاعات قابل اتکا و مربوط‌تر باشد. هنگامی که واحد تجاری عملیات متنوعی دارد، ممکن است مبنای ترکیبی برای ارائه مورد نیاز باشد.

67. برای ارزیابی نقدشوندگی و توان پرداخت بدهی‌های واحد تجاری، اطلاعات مربوط به تاریخ‌های مورد انتظار تبدیل دارایی‌ها به نقد و تسویه بدهی‌ها، مفید است. همچنین، صرف نظر از اینکه دارایی‌ها و بدهی‌ها به جاری و غیر جاری طبقه‌بندی شده باشند، اطلاعات مربوط به تاریخ مورد انتظار بازیافت دارایی‌های غیر پولی مانند موجودی‌ها و تاریخ مورد انتظار تسویه بدهی‌هایی مانند ذخایر مفید است. برای مثال، واحد تجاری مبلغ موجودی‌هایی را که انتظار می‌رود در مدتی بیش از دوازده ماه پس از دوره گزارشگری بازیافت شود، افشا می‌کند.

68. واحد تجاری هنگامی باید یک دارایی را به عنوان جاری طبقه‌بندی کند که:

الف. انتظار داشته باشد در چرخه عملیاتی عادی، دارایی به نقد تبدیل شود یا قصد فروش یا مصرف آن را داشته باشد؛

ب. دارایی را اساساً با هدف مبادله نگهداری کند؛

پ. انتظار داشته باشد دارایی در مدت دوازده ماه پس از دوره گزارشگری، به نقد تبدیل شود؛ یا

ت. دارایی به صورت نقد یا معادل نقد (طبق تعریف استاندارد حسابداری 2) باشد، مگر اینکه دارایی برای مبادله یا برای تسویه بدهی‌ها، برای حداقل دوازده ماه پس از دوره گزارشگری، با محدودیت مواجه باشد.

واحد تجاری باید تمام دارایی‌های دیگر را به عنوان غیر جاری طبقه‌بندی کند.

69. این استاندارد، اصطلاح «غیر جاری» را برای دارایی‌های بلندمدت مشهود، نامشهود و مالی به کار می‌برد. این استاندارد، استفاده از عناوین جایگزین را مادامی که مفهوم آن‌ها واضح باشد، منع نمی‌کند.

70. چرخه عملیاتی واحد تجاری، مدت زمان بین تحصیل دارایی‌ها به منظور پردازش و تبدیل آن‌ها به نقد یا معادل‌های نقد است. در مواردی که چرخه عملیاتی عادی واحد تجاری به وضوح قابل تشخیص نیست، مدت آن دوازده ماه فرض می‌شود. دارایی‌های جاری شامل دارایی‌هایی (نظیر موجودی‌ها و دریافتنی‌های تجاری) است که در چرخه عملیاتی عادی واحد تجاری فروخته می‌شود، به مصرف می‌رسد یا به نقد تبدیل می‌شود، حتی اگر انتظار نرود که طی دوازده ماه پس از دوره گزارشگری به نقد تبدیل شود. همچنین، دارایی‌های جاری، دارایی‌هایی که اساساً با هدف مبادله نگهداری می‌شود و حصه جاری دارایی‌های مالی غیر جاری را در بر می‌گیرد.

71. واحد تجاری هنگامی باید یک بدهی را به عنوان جاری طبقه‌بندی کند که:

الف. انتظار داشته باشد بدهی را در چرخه عملیاتی عادی تسویه کند؛

ب. بدهی را اساساً با هدف مبادله نگهداری کند؛

پ. متعهد باشد بدهی را در مدت دوازده ماه پس از دوره گزارشگری تسویه کند؛ یا

ت. برای حداقل دوازده ماه پس از دوره گزارشگری، حق بی‌قید و شرط برای به تعویق انداختن تسویه بدهی را نداشته باشد (به بند 75 مراجعه شود). شرایط یک بدهی که به اختیار طرف مقابل می‌تواند موجب تسویه آن از طریق انتشار ابزارهای مالکانه شود، طبقه‌بندی بدهی را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد.

واحد تجاری باید تمام بدهی‌های دیگر را به عنوان غیر جاری طبقه‌بندی کند.

72. برخی بدهی‌های جاری، مانند پرداختنی‌های تجاری و برخی تعهدات مرتبط با کارکنان و سایر مخارج عملیاتی، بخشی از سرمایه در گردش به کار رفته در چرخه عملیاتی عادی واحد تجاری است. واحد تجاری، این اقلام عملیاتی را به عنوان بدهی‌های جاری طبقه‌بندی می‌کند، حتی اگر تعهد تسویه آن، طی مدتی بیش از دوازده ماه پس از دوره گزارشگری باشد. در طبقه‌بندی دارایی‌ها و بدهی‌های واحد تجاری، چرخه عملیاتی عادی یکسانی اعمال می‌شود. زمانی که چرخه عملیاتی عادی واحد تجاری به وضوح قابل تشخیص نباشد، فرض می‌شود مدت آن دوازده ماه است.

73. سایر بدهی‌های جاری، در چرخه عملیاتی عادی واحد تجاری تسویه نمی‌شود، اما سررسید آن طی دوازده ماه پس از دوره گزارشگری است یا اساساً با هدف مبادله نگهداری می‌شود. اضافه برداشت‌های بانکی، حصه جاری بدهی‌های مالی غیر جاری، سود تقسیمی پرداختنی، مالیات بر درآمد و سایر پرداختنی‌های غیر تجاری، مثال‌هایی از این بدهی‌های جاری است. بدهی‌های مالی که از طریق آن‌ها تأمین مالی بلندمدت انجام می‌شود (یعنی بخشی از سرمایه در گردش به کار رفته در چرخه عملیاتی عادی واحد تجاری نیست) و سررسید آن طی دوازده ماه پس از دوره گزارشگری نمی‌باشد، طبق بندهای 76 و 77، جزء بدهی‌های غیر جاری محسوب می‌شود.

74. واحد تجاری، هنگامی بدهی‌های مالی خود را به عنوان جاری طبقه‌بندی می‌کند که سررسید آن طی دوازده ماه پس از دوره گزارشگری باشد، حتی اگر:

الف. دوره اولیه، طولانی‌تر از دوازده ماه بوده باشد؛ و

ب. پس از دوره گزارشگری و پیش از تأیید صورت‌های مالی برای انتشار، به منظور تأمین مالی مجدد یا زمان‌بندی مجدد پرداخت‌ها به صورت بلندمدت، توافق صورت گرفته باشد.

75. اگر واحد تجاری انتظار و اختیار تأمین مالی مجدد یا تمدید تعهد مرتبط با تسهیلات مالی موجود را برای حداقل دوازده ماه پس از دوره گزارشگری داشته باشد، این تعهد را به عنوان غیر جاری طبقه‌بندی می‌کند، حتی اگر سررسید آن در دوره‌ای کوتاه‌تر باشد. با وجود این، در صورتی که واحد تجاری اختیار تأمین مالی مجدد یا تمدید تعهد را نداشته باشد (برای مثال، برای تأمین مالی مجدد، توافقی صورت نگرفته باشد)، قابلیت تأمین مالی مجدد تعهد را در نظر نمی‌گیرد و این تعهد را به صورت جاری طبقه‌بندی می‌کند.

76. هرگاه واحد تجاری در پایان دوره گزارشگری یا قبل از آن، یکی از شرایط قرارداد وام بلندمدت را نقض کند و در نتیجه، بدهی عندالمطالبه شود، بدهی را به عنوان جاری طبقه‌بندی می‌کند، حتی اگر وام‌دهنده پس از دوره گزارشگری و پیش از تأیید صورت‌های مالی برای انتشار، موافقت کرده باشد که در نتیجه نقض شرایط قرارداد، خواهان بازپرداخت وام نباشد. واحد تجاری این بدهی را به این دلیل به عنوان جاری طبقه‌بندی می‌کند که در پایان دوره گزارشگری، حق بی‌قید و شرط برای به تعویق انداختن تسویه آن برای حداقل دوازده ماه پس از پایان دوره گزارشگری، نداشته است.

77. با وجود این، در صورتی که وام‌دهنده تا پایان دوره گزارشگری موافقت کند مهلتی به واحد تجاری دهد که پایان آن حداقل دوازده ماه پس از دوره گزارشگری باشد و طی آن واحد تجاری بتواند موارد نقض شده را رفع کند و وام‌دهنده نتواند بازپرداخت فوری را درخواست کند، واحد تجاری این بدهی را به عنوان غیر جاری طبقه‌بندی می‌کند.

78. اگر در ارتباط با وام‌های طبقه‌بندی شده به عنوان بدهی جاری، رویدادهای زیر بین تاریخ پایان دوره گزارشگری