ماده 41- اصلاحات زیر در قانون کار مصوب 1369/08/29 و اصلاحات بعدی آن صورت میگیرد:
1- دو تبصره به شرح زیر به ماده (7) قانون، الحاق میشود:
تبصره 3- قراردادهای مربوط به قانون کار در صورت کتبی بودن باید در فرم مخصوصی باشد که توسط وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی در چهارچوب قوانین و مقررات تهیه میشود و در اختیار طرفین قرار میگیرد.
تبصره 4- کارفرمایان موظفند به کارگران با قرارداد موقت به نسبت مدت کارکرد، مزایای قانونی پایانکار را به مأخذ هر سال یکماه آخرین مزد پرداخت نمایند.
2- بند ذیل به عنوان بند (ح) به ماده (10) قانون الحاق میشود:
ح- شرایط و نحوه فسخ قرارداد (در مواردی که مدت تعیین نشده است)
3- بند زیر به عنوان بند (ز) به ماده (21) قانون الحاق میشود:
ز- فسخ قرارداد بهنحوی که در متن قرارداد (منطبق با قانون کار) پیش بینی شده است.
4- متن زیر به عنوان بند (ح) به ماده (21) قانون الحاق میشود:
ح- بهمنظور جبران کاهش تولید ناشی از ساختار قدیمی، کارفرمایان میتوانند بر مبنای نوآوریها و فناوریهای جدید و افزایش قدرت رقابتپذیری تولید، اصلاح ساختار انجام دهند، در آن صورت وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی مکلف است طبق قرارداد سه جانبه (تشکل کارگری کارگاه، کارفرما و اداره تعاون و کار و رفاه اجتماعی محل) کارگران کارگاه را به مدت شش تا دوازده ماه تحت پوشش بیمه بیکاری قرار دهد و بعد از اصلاح ساختار، کارگران را به میزان ذکر شده در قرارداد سه جانبه به محل کار برگرداند و یا کارفرمایان می توانند مطابق مفاد ماده (9) قانون تنظیم بخشی از مقررات تسهیل و نوسازی صنایع کشور و اصلاح ماده (113) قانون برنامه سوم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران مصوب 1382/05/26 و اصلاحات بعدی آن و قانون بیمه بیکاری مصوب 1369/06/26 عمل کنند.