آیین‌نامه اجرایی ماده 4 قانون رفع موانع تولید رقابت‌پذیر و ارتقای نظام مالی کشور

هیأت وزیران در جلسه 6/8/1394 به پیشنهاد مشترک وزارتخانه‌های امور اقتصادی و دارایی، صنعت، معدن و تجارت و جهاد کشاورزی و به استناد اصل یکصد و سی و هشتم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و ماده (4) قانون رفع موانع تولید رقابت‌پذیر و ارتقای نظام مالی کشور - مصوب 1394-، آیین‌نامه اجرایی ماده یاد شده را به شرح زیر تصویب کرد:

ماده 1- در این آیین‌نامه اصطلاحات زیر در معانی مشروح مربوط بزه‌کار می‌روند:

الف - قانون: قانون رفع موانع تولید رقابت‌پذیر و ارتقای نظام مالی کشور - مصوب 1394-

ب - واحد تولیدی: بنگاه دارای پروانه بهره‌برداری یا مجوز از دستگاه‌های اجرایی ذی‌ربط.

پ - هزینه تحقیقاتی و ارتقای وضعیت زیست محیطی: هزینه‌های طرح‌های پژوهشی و مطالعاتی مصوب واحدهای تحقیق و توسعه نزد دستگاه‌های اجرایی مربوط که سبب کاهش یا رفع آلایندگی و یا منجر به ثبت اختراع یا حق امتیاز شده باشد.

ت - حق امتیاز تولید کالا یا خدمات: امتیاز، مجوز یا گواهی‌نامه‌ای که واحد تولیدی برای تولید کالا یا خدمات جدید و یا ارتقای فرایندهای تولید و ارائه خدمات از دستگاه‌های اجرایی ذی‌ربط در اثر فعالیت‌های تحقیق و توسعه دریافت می‌کند.

ث - ثبت اختراع: گواهی‌نامه ثبت اختراع (پتنت) از مراجع ذی‌صلاح ملی یا بین‌المللی زیست محیطی.

ماده 2- دستگاه‌های اجرایی ذی‌ربط مجازند تا پنجاه درصد (50%) هزینه‌های تحقیقاتی یا ارتقای وضعیت زیست محیطی واحدهای تولیدی را در حدود منابع پیش‌بینی شده در بودجه‌های سنواتی، در قالب کمک و در چهارچوب موافقت‌نامه متبادله با سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور پرداخت نمایند.

تبصره - کمک موضوع این ماده به مأخذ پرداخت، هزینه قطعی شده برای دستگاه اجرایی ذی‌ربط محسوب می‌گردد.

ماده 3- دستگاه‌های اجرایی ذی‌ربط طرح‌های تحقیق و توسعه و ارتقای زیست محیطی مشمول را با توجه به منابع اعتباری مصوب، بر اساس ماهیت، میزان اثر درون‌بنگاهی و فرابنگاهی طرح، رسوخ فناوری در بخش، ارتقای بهره‌وری کل عوامل تولید، پیچیدگی و تنوع عوامل مؤثر بر طرح و میزان هزینه‌بری آن‌ها، اولویت‌بندی نموده و کمک‌های مذکور را بر اساس سرفصل‌های مقرر در ماده (4) این آیین‌نامه به واحد یا واحدهای تولیدی (طرح‌های مشترک) ذی‌ربط اختصاص می‌دهند. میزان کمک‌ها به نسبت اعتبار تخصیص یافته به دستگاه‌های اجرایی موضوع ماده (2) این آیین‌نامه خواهد بود.

ماده 4- هزینه‌های زیر به عنوان هزینه‌های تحقیقاتی مرتبط قابل قبول می‌باشد:

الف - هزینه‌های آزمایشگاهی، آزمون نمونه اولیه و آزمایش‌های بالینی، هزینه استانداردهای ایمنی و ارتقای زیست محیطی.

ب - هزینه‌های ثبت و حفاظت از حق اختراع داخلی و خارجی.

پ - هزینه‌های مربوط به همکاری‌های تحقیقاتی با دانشگاه‌ها، مراکز پژوهشی و شرکت‌های دانش‌بنیان.

ت - هزینه‌های خرید یا اخذ حق استفاده از اختراعات، حق امتیاز و دانش فنی از سایر اشخاص حقیقی و حقوقی که به ثبت حق اختراع داخلی و خارجی مشروح در ادعانامه منجر شده است.

تبصره 1- کمک‌های موضوع این آیین‌نامه در سقف بودجه‌های سالیانه تنها شامل آن دسته از هزینه‌های تحقیقاتی یا ارتقای وضعیت زیست محیطی می‌شود که حق امتیاز کالا یا خدمات یا ثبت اختراع حاصل از آن پس از تصویب قانون صورت گرفته باشد.

تبصره 2- اعطای کمک‌های موضوع این آیین‌نامه به هر واحد تولیدی منوط به عدم استفاده از مزایا یا کمک‌های مشابه برای هر حق امتیاز یا هر ثبت اختراع فقط یک بار مجاز خواهد بود.

ماده 5- دستگاه‌های اجرایی حسب مورد با استفاده از تمامی ظرفیت‌های ساختاری و نهادی موجود کشور مسئول اجرای این آیین‌نامه بوده و مکلفند گزارش‌های مربوط را سالانه به سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور و معاونت علمی و فناوری رئیس‌جمهور و شورای عالی علوم، تحقیقات و فناوری ارائه نمایند.

ماده 6- دستگاه‌های اجرایی مجازند از محل منابع داخلی خود و با رعایت قوانین و مقررات مربوط با تأیید بالاترین مقام دستگاه تا پنجاه درصد (50%) هزینه‌های تحقیقاتی واحدهای تولیدی ذی‌ربط را که منجر به کسب حق امتیاز تولید کالا یا خدمات یا ثبت اختراع یا ارتقای وضعیت زیست محیطی شده در قالب کمک پرداخت نمایند. این پرداخت به عنوان هزینه قطعی شده برای دستگاه اجرایی ذی‌ربط محسوب می‌شود.

ماده 7- واحدهای تولیدی مشمول این آیین‌نامه مکلفند درخواست خود را در سامانه جامع وزارت صنعت، معدن و تجارت که به این منظور راه‌اندازی می‌شود، ثبت نمایند تا وزارتخانه‌های مربوط ظرف سه ماه درخواست را بررسی و نتیجه ارزیابی و میزان کمک به هر واحد مشمول را بر اساس دستورالعمل‌های مندرج در سامانه اعلام نمایند.