ماده 2 قانون صدور چک

ماده 2 -

چک‌‌های صادر عهده بانک‌هایی که طبق قوانین ایران در داخل کشور دایر شده یا می‌شوند، همچنین شعب آنها در خارج از کشور، در حکم اسناد لازم‌الاجرا است، و دارنده چک، در صورت مراجعه به بانک و عدم دریافت تمام یا قسمتی از وجه آن به علت نبودن محل، یا به هر دلیل دیگری که منتهی به برگشت چک و عدم پرداخت گردد، می‌تواند طبق قوانین و آیین‌نامه‌های مربوط به اجرای اسناد رسمی، وجه چک یا باقی‌مانده آن را از صادرکننده وصول نماید.

برای صدور اجراییه، دارنده چک باید عین چک و گواهی‌نامه مذکور در ماده 4 و یا گواهی‌‌نامه مندرج در ماده 5 را به اجرای ثبت اسناد محل تسلیم نماید.

اجرای ثبت، در صورتی دستور اجرا صادر می‌کند که مطابقت امضای چک، به نمونه امضای صادرکننده در بانک، از طرف بانک گواهی شده باشد.

دارنده چک، اعم است از کسی که چک در وجه او صادر گردیده، یا به نام او پشت‌نویسی شده، یا حامل چک (در مورد چک‌های در وجه حامل)، یا قائم‌مقام قانونی آنان.

تبصره-

دارنده چک می‌تواند محکومیت صادرکننده را نسبت به پرداخت کلیه خسارات و هزینه‌های وارد شده، که مستقیما و به طور متعارف در جهت وصول طلب خود، از ناحیه وی متحمل شده است، اعم از آن که قبل از صدور حکم یا پس از آن باشد، از دادگاه تقاضا نماید. در صورتی که دارنده چک، جبران خسارت و هزینه‌های مزبور را پس از صدور حکم درخواست کند، باید درخواست خود را به همان دادگاه صادرکننده حکم تقدیم نماید.