صلاحیت هیات حل اختلاف مالیاتی برای استفاده از ظرفیت تبصره 1 ماده 216 ق. م. م

مدیران محترم دادرسی مالیاتی

با عنایت به طرح برخی ابهامات در خصوص صلاحیت هیات حل اختلاف مالیاتی برای استفاده از ظرفیت تبصره (1) ماده (216) قانون مالیات‌های مستقیم جهت رسیدگی به شکایات مؤدی از اوراق اجرایی صادره بر مبنای قطعیت آرای بدوی ابلاغی به طرق غیر حضوری (وفق مقررات تبصره 1 و قسمت اخیر تبصره 2 ماده 203 و ماده 208 ق. م. م و یا ابلاغ الکترونیکی طبق بند 3 ماده 2 اصلاحی دستورالعمل شماره 200/1401/531 مورخ 1401/04/25)، به آگاهی می‌رساند:

بر اساس ماده (247) قانون مالیات‌های مستقیم، آرای هیأت‌های حل اختلاف مالیاتی بدوی، قطعی و لازم‌الاجرا است، مگر آنکه ظرف بیست روز از تاریخ ابلاغ رأی به مؤدی بر اساس ماده (203) قانون مالیات‌های مستقیم و تبصره‌های آن، از طرف مأموران مالیاتی یا مؤدی، به صورت کتبی مورد اعتراض قرار گیرد. در این شرایط پرونده به هیات حل اختلاف تجدیدنظر احاله خواهد شد. بر این اساس، قانون‌گذار استثنایی در روند قطعیت آرای بدوی ابلاغی به شیوه‌های مختلف، در نظر نگرفته و ابلاغ آرای مذکور وفق مقررات تبصره‌های ماده (203) و ماده (208) قانون مالیات‌های مستقیم را مانع قطعیت این آرا ندانسته است.

با توجه به توضیحات فوق، قطعیت مالیات با ادعای مؤدی مبنی بر عدم اطلاع از مفاد رأی هیات بدوی که به شیوه غیر حضوری ابلاغ شده است، از مصادیق قابل طرح در هیأت‌های حل اختلاف موضوع تبصره (1) ماده (216) قانون مالیات‌های مستقیم نبوده و مجوزی برای ابطال اوراق قطعی و اجرایی و ورود ماهوی هیأت‌های مذکور به پرونده در مقام هیات تجدیدنظر نمی‌باشد.